Kalender.
Ik zie de lege spreuken op de volle blaadjes van mijn kalender.
Spreuken in de stijl van dat ik de wereld wel kan verbeteren en zo, maar toch vooral maar bij mezelf moet beginnen. En de rest van de ruimte hebben we zelf volgeschreven, wanneer ik naar de dokter ben geweest en zo. Voor wat zou dat dan geweest zijn? Geen idee! Dan heeft hij me wel hele goede medicijnen gegeven, want ik heb nu nergens meer last van. De kleine beurt van de auto, jeetje, daar is het bijna weer al tijd voor.
Ik moest ook niet vergeten om Jan terug te bellen, zie ik hier. Da’ s acht maanden geleden. Maar wie is Jan? En zou ik hem nog gebeld hebben?
Nou kan ik hem natuurlijk alsnog bellen en vragen of ik hem in februari gebeld heb, maar hij zal vast wel zeggen: "Met wie? Peter? Ik ken geen Peter!" Of hij zegt: "Peter? Welke Peter? Ik ken zoveel Peters!"
Die kans is natuurlijk groter, wat dat betreft had ik beter een naam kunnen hebben die met een X of een Q begint. Dan weten ze meteen wie er aan de lijn hangt als ik bel. "Hé, Quintus, hoe istie! Lang geleden kerel!"
En dan blijkt het de loodgieter te zijn of zo, of een of andere hypotheek hotemetoot die het na lang aandringen voor elkaar heeft gekregen dat ie al mijn paperassen mocht omploegen, geheel vrijblijvend natuurlijk!
Op bijna alle blaadjes staat wel een notitie, er staan telefoonnummers op
zonder namen en er staan namen zonder een nummer. Je weet hoe dat gaat, belt er een vriendinnetje met zo’n giechelstemmetje: "Is Jolanda thuis?" Nee, Jolanda is niet thuis. En wie kan ik zeggen dat er gebeld heeft? Hupsekee! Weer een naam op een kalenderblaadje. Ik moet het opschrijven, anders ben ik het kwijt. Dan moet ik straks zeggen dat giechelstemmetje heeft gebeld. Dan maak ik ook geen sterke beurt bij dochterlief.
Maar dan dat ene blaadje, dat is wel opvallend leeg, dat is vroeger wel eens anders geweest, dan stond daar een of andere mededeling in geheimtaal ofzo, ter herinnering aan deze datum.
Dan moest er een bloemetje gehaald worden wat de dag tevoren was besteld. Dat is nu allemaal verleden tijd, nu nemen we geen vrije dag, nu proberen we op deze dag juist zo lang mogelijk te werken, in de hoop dat deze vervloekte datum maar zo snel mogelijk achter ons komt te liggen.
Het is wel mijn schuld, dat moet ik zeggen. Ik hoor het Maxima nog zeggen, toen over Willem Alexander: "Hij is een klein beetje dom geweest." Maar ik ben wel een groot beetje dom geweest, want ik heb me door mijn hart laten leiden.
Dat zoiets dus niet altijd verstandig is, maakt de lege ruimte op het kalenderblad nog eens pijnlijk duidelijk.
Er staat wel een spreuk op het blaadje van die datum, meer een gezegde eigenlijk: "Gedane zaken nemen geen keer."
Nee, dat doen ze niet, was dat maar waar! Wrijf het er nog maar eens flink in, rotkalender!
Peterdw. 24-10-2007
