HL2
Wij hadden geluk, want in het natuurgebied waar wij woonden, werden een stel
huizen gebouwd. Daar waren onder andere een jong stel bij die eerst aan de
andere kant van het eiland hadden gewoond, en hier een eigen huis gingen
bouwen. Die mensen gaven ons elke dag te eten, en toen het huis af was mocht
ik altijd onder de tafel op de patio liggen, lekker koel!
Maar wij waren er heel erg slecht aan toe,
die mensen namen ons mee naar een dierenarts hier wel 20 kilometer vandaan,
man ik heb wat prikjes en zalfjes gehad,
maar de schurft waar we onder zaten kregen ze bijna niet weg..
Om aan te geven hoe erg, mijn broertje heeft het niet gehaald.
Maar op de een of andere manier, ik liep kreupel en de ribbetjes staken
zowat door m'n vel, heb ik het gered.
Mijn bazinnetje zei dan : Brother, je word met de dag jonger!
Brother noemen ze me, leuk hé, en ik durf weer te kwispelen, want ze
zijn alleen maar aardig voor me!
's Nachts ga ik altijd weer naar buiten door een speciaal voor mij
gemaakt gat in de omheining, zodat ik 's morgens weer
thuis kan komen om te eten en te slapen, want dat doe ik dus 's middags,
juist, op die patio!
|
