Bron: Kapitein Rob's stormachtige leven - Lex Ritman
Pieter Kuhn over zijn jeugdjaren op de Hugo de Grootkade Nooit heb ik een duidelijk antwoord kunnen geven op de vraag waarom ik een serie stripverhalen ben gaan tekenen en waar Kapitein Rob vandaan komt, maar een feit is, dat ik al strips teken vanaf de dag dat ik een potlood kon vast-houden. De dingen, die ik op zeer jeugdige leeftijd waarnam, maakten een diepe indruk op me. De gebeurtenissen thuis en het rijke, bewogen leven in de volksbuurt waar ik opgroeide, waren stuk voor stuk stripverhalen, alleen wist ik toen nog niet wat een strip was. We woonden op een bovenhuis in Amsterdam, niet ver van het centrum. Het huis werd door acht families bewoond. Aan de overkant van de gracht was een kleine, vervallen begraafplaats met mooie, oude iepen en een wildernis van vlierhout. De kade en de grachten waren het onbetwiste speelterrein van ons, de jongens. Tussen de bazaltblokken van de wal van het kerkhof nestelden ontelbare ratten, waar we onze pijlen op afschoten uit een sterke boog. In de gracht lagen ook altijd tjalken, wachtend op bevrachting. Soms lukte het mij om aan te pappen met een schipperskind van mijn leeftijd en dan mocht ik wel eens op visite komen in de roef. Maar de meeste schippers mochten ons niet. Want wat was mooier dan in een vlet te schommelen tot de boot vol water stond? Dan waren er de vlotten. Geen jongen werd voor vol aangezien, die niet kon vlotje trappen en een nat pak had opgelopen bij het rennen over de aalgladde stammen. Het grachtwater was toen nog brak, nog voel ik zo'n dun puitaaltje tussen mijn vingers door glippen. Voor de brandweer had ik het diepste ontzag en rillingen liepen mij over de rug als de stoombrandspuit voorbij denderde over de hobbelige keien, rood en glimmend koper met vier paarden ervoor, een razende bel en een wolk van rook en vonken. Machtige machines met een niet te stuiten kracht spelen een grote rol in de stripverhalen van Kapitein Rob. Voor geleerden heb ik altijd een groot respect gehad en als kind had ik daarnaast een heilige angst voor hun geheimzinnige gedoe met hun instrumenten en apparaten. Later verscheen als vanzelf een professor Lupardi op mijn tekenpapier, met, ter wille van de dialoog, zijn sinistere assistent Yoto. Overgenomen uit: Het Parool van 4 april 1955. De begraafplaats behoorde bij de rooms-katholieke kerk De Liefde en heeft inmiddels plaats gemaakt voor het Bilderdijkpark, maar de mooie, oude iepen staan er nog steeds. 
|
