den ijzeren weg

Communities

ZeelandNet

den ijzeren weg

There is no such thing as a Part Time Obsession...

74.673 bezoekers 1 lid Log in

Klassieke beveiliging : QUIEVRAIN 1993


Klassieke beveiliging NMBS

Quiévrain 1993

1993.  Ergens in de zomer kwam ik terug van de Ardennen.  Het was vroeg in de middag, ik dacht om eens langs de Borinage te passeren.  Paturages of zo.  Wist ik dat daar nergens wegwijzers stonden. Er geen hoofd- of zijwegen waren, alleen zijwegen.  Dat de plaatselijke bevolking verstoken was van enig contact met de buitenwereld dat ze de weg gewoon niet wilden wijzen.

Paturages bleek dus onvindbaar; en uiteindelijk kwam ik uit in Quiévrain.  Ons allen bekend van de duiven, 's zondagsochtend op de BRT.  Ik hoor het muziekje nog. 

Driestandenstelsel.  Blok 32 als Siemens post, blok 33 als Saxby post.  Er rijdt een 62 binnen met M2 rijtuigen.  Er stappen geen reizigers uit.  Er stappen geen reizigers in.  Een rangeerder verdwijnt tussen de trein en de 62 rijdt langzaam richting Frankrijk.  Voorbij de overweg houdt ze voorzichtig halt.  Via spoor 2 glijdt ze langs haar trein om kop te maken.  "Tu veux rouler avec ?" vraagt de machinist.  De hele dag rijden ze Saint-Ghislain - Quiévrain.  Heen.  En terug.  De hele dag.  Dan is een spoorwegfan tenminste eens iemand om een babbeltje mee te doen.

In Saint-Ghislain hetzelfde verhaal : "On va faire une évolution".  Kopmaken heet in het Frans dus "une évolution".  En dan verdwijnen we aan de overkant van het plein in het café van de cheminots om een pint bier te pakken.  Want we moeten maar binnen een klein uur terug.

De hoofdsporen richting Quiévrechain en Valenciennes.  In 1992 uit dienst genomen; ondertussen tot grote ergernis van zowel de Belgische als Franse lokale bevolking.  Tot grote ergernis van de Toyota fabrieken in Valenciennes. 

Seinmasten van het vroege model.  Bliksemafleiders.  Een Saxby seinhuis dat wit geschilderd is, want binnen is het warm meneer !  Daarnaast nog de verroeste watertoren.

Toen werd het seinhuis uitsluitend gebruikt om de machine kop te laten maken.  Daarna ging het weer op slot.  Maar de geur... een mengeling van olie, vet, zweet en warmte.  Zou er een markt bestaan voor "Eau du Vieux Chemin de Fer" ???

De overweg werd gesloten via een krukas in het seinhuis.  De chauffeur van de lichtblauwe auto schrok zich rot.  Zondag en toch gesloten ?  Er reden toch geen treinen op dat moment ?  De chef knikte naar de automobilist en draaide de bomen weer op.  Voorzichtig baande de auto zich een weg naar de overkant.

De dedouaneringsloods.  Ondertussen vonden de douane activiteiten al jaren plaats in Saint-Ghislain.

Het goederenstation, met vier balies !  Er was ook geen andere manier om iets naar de andere kant van het land te krijgen dan met de trein.

Beetje tegenlicht foto; maar dit was het zicht vanuit de cabine van een binnekomende trein.

Net vóór het station was een passage supérieur.  Vooraan rechts is blok 32; helemaal achteraan is blok 33.  "Ergens links" was de aansluiting richting Dour, waar het spoor zich splitste naar Bavay en naar Warquignies.

Ik was toen zó onder de indruk van Quiévrain, dat een maat en ik er een maand later weer stonden.  En nog eens veertien dagen later wéér...  De Borinage hebben we helemaal overhoop gehaald om iedere meter spoor te zien, van Quiévrain tot Frameries en van Saint-Ghislain tot Roisin-Autreppe.

Momenteel is Quiévrain "gemoderniseerd".   Wat inhoudt dat het spoor herlegd is op betonnen dwarsliggers, dat de armseinen vervangen zijn door lichten, dat er geëlectrificeerd is, dat er Breaks en reeksen 27 met M4m's rijden, dat het seinhuis en station afgeschaft is...  Kortom, mocht iemand zich geroepen voelen om te gaan kijken : laat maar.  Er is niks meer te zien.

Terug naar de beginpagina

Omhoog