Toen de waard in Westkapelle ons gisteren, met grote, dronken ogen minutenlang had aangestaard, en toen het hem met zijn door de drank getekende kop en zwaar bevende handen uiteindelijk toch gelukte wat ik niet voor mogelijk had gehouden, namelijk een glas wijn in schenken voor de bevallige dame die ik die avond tot mijn grote vreugde mocht begeleiden, sprak hij de wijze woorden: kom jie van ier?
Kijk, dat zijn nog eens levensvragen waar een W te M of een W te Vr. (met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig) ooit maar dan ook nooit en te nimmer op zouden komen. Shakespier zij het alreeds, als zijnde een voorloper van Sjef van Oekel, What’s in a Name?)
Ik heb het familiebestand er even op nagezien, maar tot mijn grote opluchting komt die vreselijke naam, beginnend met die gevreesde letter W, niet of nauwelijks in mijn kringen voor. Of het moet die ene oom zijn, die vroeger op bruiloften altijd in mijn ribben stond te porren, met de mededeling: Nou jij hé, nou jij hé? Hij is daar mee opgehouden sinds ik bij hem hetzelfde ben gaan doen op begrafenissen. Maar goed, zand erover.
Ik heb de waard gevraagd om open te blijven tot 4 uur in de nacht, omdat wij dan zijn etablissement zeker weer zouden bezoeken op weg terug naar huis. Hij stootte in een onhandige beweging bijna een fles Amaretto kapot tegen een van de tapkranen, zei dat het geen probleem was, en vroeg ons wat wij eigenlijk in "Wasschappel" te zoeken hadden. De mededeling dat wij deelnemers waren aan het wereldkampioenschap Hiphoppen, overtuigde hem. "D'r is eihenluk nog best vee te doen eej, in zo'n klein durpje?" was zijn terechte conclusie. Want waar wij verschijnen, is er altijd veel te doen en stof genoeg om dagen over na te praten.
Een wijs man, onze kastelein. We gaan er zeker nog eens terug, want ik heb zijn verhalen maar tot en met zijn tweede huwelijk en de ziekte die hem 30 jaar geleden trof bij kunnen houden.
Weet je, ik onderschat niemand, ook niet een man die "gewoon" maar een pilsje staat te tappen.
Achteraf gezien.
Achteraf gezien.
Jouw woorden stroomden helder mijn hoofd binnen
soms op warme klanken, dan weer op wit papier
Toch was ik liever, achteraf gezien,
aan jouw lippen blijven hangen.
Peterdw. 17-05-2009
Beloofd.
Beloofd.
Stuurde je me vele nachten weg liet je onze ringen koud worden: het maakte mij alleen maar sterker
Als ik weer een boosheid van je te boven was gekomen hielp ik je doodleuk een verleden te herbeleven
Is je woede nu op mij gericht: alle beloftes zijn weggewaaid in een mistige wind
Ik stond er bij en heb het geloofd ik keek er naar maar heb het mezelf te vroeg beloofd.
Het was geen afscheid in stijl, maar bij het orgel, in de wind, haal ik wel nieuwe adem.
Elke dag met jou is iedere keer weer een bijzondere dag
Maar deze dag, mijn schat, spande wel de kroon
Deze dag zette voor ons een nieuwe toon
Ik kan, om eerlijk te zijn niet meer zonder je.
Peterdw. 07-07-2009.
Er zijn toch teveel Japanners.
Er zijn toch teveel Japanners.
Er zijn toch teveel Japanners.
En voor U vinden ze ook wel weer een ander.
Als U maar betaalt
Of dacht U soms dat U beter was?
Omdat U ze maar liever snel vergeten was?
Is dat misschien Uw norm?
De enige norm die in dit leven telt
is de betalingsnorm
Want zelfs de stralingsnorm wordt bijgesteld
Het enige waar een webmaster zich druk om maakt
is dat ie in het meervoud word aangesproken.
Hij heeft duidelijk geen kaas gegeten van scabreus taalgebruik
Heeft trouwens heel geen kaas gegeten van taalgebruik.
Ik krijg een sms’je: je bent lief en ik wil je nooit meer kwijt!
Ach, ziet U? Alles is zo betrekkelijk
De zon schijnt en in het schooltje achter mijn huisje word gezongen:
"Lang zal ze leven"
Ach die lieve kleintjes ze zijn al zo schrander
Ziet U? Alles is zo betrekkelijk
En voor U?
Vinden ze vast ook wel weer een ander.
Peterdw. 18-04-2011
Gat in mijn schoen. (Traffic)
Gat in mijn schoen. (Traffic)
Ik keek naar de hemel waar het oog van een olifant naar me keek vanuit een kauwgomballenboom en alles wat ik wist is dat er water binnenliep door het gat in mijn schoen
Ik liep door een veld dat niet eens echt was met 100 tinnen soldaten die aan mijn schouder stonden en alles wat ik wist is dat er water binnenliep door het gat in mijn schoen
(ik klom op de rug van een reuze albatros die door een breuk tussen de wolken naar een plaats vloog waar geluk het hele jaar rond gedirigeerd werd met luid gespeelde muziek )
Ik begon te vallen en werd plotseling wakker, de dauw in het gras had mijn jas doorweekt en alles wat ik wist is dat er water binnenliep door het gat in mijn schoen.
Steve Winwood
Gestuurd.
Gestuurd.
Nee, je weet het niet, en toch Je bent nu in mijn nabijheid, brutaal stal je mijn blik
Je zette me aan het denken, ik moest of ik wilde of niet, vanwaar kom je? Ik heb de deur niet horen slaan
Mijn knieën zijn slap, de uitstraling blijft koel, toch? Maar waarom lach je dan?
Toen je eenmaal uit mijn gezichtsveld was ben ik gek geworden, vol ongeloof
Ik kan het je wel vragen, -vanwaar kom je?-, maar je bent ook maar gestuurd
Ik ben alleen maar blij dat je ogen terug zijn, bij mij.
Ik las dat in Spanje en dan met name in Catalonië de stierengevechten zijn afgeschaft. De laatste stier stierf in een arena in Barcelona. Wat mij betreft dan toch nog één stier teveel, maar eindelijk! Het is de beloning van het goede werk van de dierenactivisten aldaar, want zij hebben hier jarenlang voor gestreden en actie gevoerd. Zij zijn voor mij dan ook echte helden. Ik had trouwens vroeger nooit durven denken dat er überhaupt al een omwenteling mogelijk zou zijn in de Spaanse machocultuur. Maar nu: stierenvechten? Een streep erdoor!
Het personeel (620 man) van Zalco, de aluminiumfabriek in Vlissingen-Oost is door de directie gevraagd om vakantiedagen en loon in te leveren. Ook goedemorgen. Want heeft het personeel niet in 2009 ook al eens loon ingeleverd? Jazeker-de-hypotheker, en wel 20% ! Twintig procent en dan nu weer? Allemaalmachies zeg! Hoe kan dat nou, en je vaste kosten dan? spreek ik nu alsof het mezelf overkomt, hoe moet je dan de financiële eindjes aan elkaar knopen? Ik wens hen veel wijsheid en sterkte toe, de komende tijd, maar voor mij zijn zij nú al echte helden.
Op youtube is door ene Arie uit Brabant een filmpje geplaatst, waarin hij laat zien waar zijn werk nou uit bestaat. Arie is namelijk strepentrekker. En Arie’s filmpje is een echte hit op youtube en daarmee is Arie inmiddels ook een echte held. Leuke vent, die Arie. Iets van je werk laten zien, en waarom niet? Ik vind het een leuk idee.
Hemelbloemen.
Hemelbloemen.
Als ik jou -recht uit de tarwe- het brood aanreik
zul je dan glimlachen omdat je me ziet als omhulsel van mijn geest
of zal je treuren –omdat ik op blote voeten loop- om mijn werkelijke ik mijn ware aard en mijn oprechtheid?
Als jij hemelbloemen plukt -waar ik bij sta-, en samen met mij van de blaadjes eet,
dan weet ik het: jij hebt vertrouwen in mij.
Schrijver: Peterdw. 31-07-2010
Iemand.
Iemand.
die ook maar van vlees en bloed is
die soms niet meer weet wat verkeerd of goed is en soms weet ie alles beter(?)
ach, het is een zwakkeplekkenman een achilleshielman, maar eentje die ook wel een charmeuris, nee beslist geen sikkeneuris
kortom een man die het ook niet helpen kan een bloed stroomt door de aderen man
eigenwijs is, heel direct is en heerlijk eerlijk(!)
een man die zegt: "ik hou van jou" alleen tegen een wel heel bijzondere vrouw
kijk, zo'n man ben ik nou.
Peterdw. 16-02-2010
Ik zag je.
Ik zag je.
Ik zag je in je tuin, op het strand, in het ontwaken zie ik je eerlijkheid, je schoonheid weer hevig naast me neergevleid, Oh lieftallige schoonheid! maak maar dat ik me schuldig voel om zoveel liefde sta ik in brand voor jou, door jou, Oh nu stijgt me het schaamrood licht naar de kaken, sprakeloos nog even stevig dichtgeklemd, kus ik zacht je nog slapende hand, onderwijl kijkend naar je meisjesgezicht ben ik sprakeloos om jou, voor jou, door jou: Oh jij volmaakte heerlijkheid!
want met het grootste gemak én met mijn liefde voor jou
til ik je op.
Peterdw. 23-12-2010
Sommige liefdes gaan nooit voorbij.
Kersthaakjes.
Kersthaakjes.
Ik moet nu vriendelijk zijn en ootmoedig
en over allen -niemand uitgezonderd- dus ook over U! mijn welgemeende en vooral warme wensen uitstrooien
-een kleine kuch is hier op zijn plaats-
alsof ik het vermogen zou hebben*
*zie kleine kuch
zodat ik dan na alle festiviteiten -de kipfilet van de C1000 smaakt best wel naar kalkoen-
weer gewoon een homo sapiens kan zijn
met al zijn, schuine streep, mijn fouten, onhebbelijkheden, onvolkomenheden, vooroordelen, jaja, (ook mijn vlees is wel eens zwak: ik zal U een voorbeeld geven: laatst staarde ik mijn buurvrouw even na: nee, ik vond het niks, haar kont was me te dik- zomaar een kleine biecht, U ziet het)
Ik schaam me diep: Wat zal ik in de slotzin van mijn kleine betoog dan in hemelsnaam nog zeggen?
Oei! Toch weer de Hemel ten tonele gevoerd: zie je? wat verbeeld ik me wel: -kapsones van de laagste plank-
Tussen haakjes Dames en Heren: U moet het nu echt voor U zien: ik heb niet eens een toga of habijt om, ik heb geen mijter op, ik ben ongekroond
´t is heel mager, ik geef het toe en waarschijnlijk word ik wel uitgehoond maar vooruit, ik waag het er toch maar op:
hier is dan toch voor iedereen
mijn Halleluja!
-´t is heel mager, ik geef het toe-
Schrijver: Peterdw., 12-12-2010 Geplaatst in de categorie: kerstmis
Klas van weleer.
Klas van weleer.
Ik hoorde het gisteren pas van je Jan, mijn maatje uit de klas van weleer zo’n vijftig jaar gelee
We vochten en visten, altijd waren we wel aan’t ravotten, stelletje zotten, wij met z’n twee en toch, keer op keer ontmoetten we elkaar weer op de meest onverwachte plekken
Jij was altijd de dikke, ik bleef gewoon de dunne Soms zagen we elkaar jaren niet en dan weer liepen we elkaar drie keer in een week tegen het lijf
Ik weet niet zo goed wat ik nu moet zeggen Jan, maar het deed me echt veel zeer om nu pas te horen dat twee maanden tevoren jij, mijn vriendje uit de klas van weleer gestorven was.
Daar zit je nou te zitten daar zit je, ouwe man geen mens die naar je omkijkt en de dagen duren lang
Straks weer je eten koken, steeds weer een helse baan en drie keer in het laatste uur ben je nou al opgestaan om even te gaan kijken of je het gas hebt uitgedaan.
Geen kinderen, geen visite, je snapt niks van de post een werkster komt soms langs Je wasmachine is kapot draait al geen tijden meer, maar een heel klein beetje aandacht zou dat nou zo heel duur zijn weet iemand wat dat kost?
Elk uur lijkt wel te kruipen je kijkt steeds op de klok, de dagen lijken op elkaar en ’s nachts, dan ben je bang Dan tel je alle uren, de schimmen op de muren en je luistert in je bed naar de stemmen op de gang.
Daar zit je nou te zitten daar zit je, ouwe man geen mens die naar je omkijkt en de dagen duren lang.
Peterdw. 03-02-2009
Plaats gemaakt.
Plaats gemaakt.
Veel van wat spannend was heeft plaats gemaakt -al is er wel iets van gebleven- voor het zeker weten
Net zoals de lage duinen waarachter zich de donkere polders bevinden
Die duinen die met helder weer zelfs waarneembaar zijn vanaf mijn eigen overkant zijn nu voorgoed verdwenen
Ik heb ze ingeruild voor jouw eerlijkheid en maakten plaats voor een zalig rustgevoel wat ik lang niet meer kende
Hou me vast mijn lief en vertel me wat te doen en ik zal het doen, zeg me waar ik moet gaan en ik zal er gaan.
Zeg me hoe laat mijn lief en ik zal hier staan, ik beloof het je, dan sta ik hier voor je.
We hebben het allemaal gezien, genoten, geproefd en geprobeerd We hebben alles gegeten, en onverdroten zonovergoten geïnhaleerd De wijn was goed, het bier niet verkeerd: we raakten maar niet uitgeblust.
We reden onder luchten, bevoeren de golven raakten bedolven door wat werd voorgeschoteld en ingeschonken We werden niet moe, en maar niet dronken: we hebben vanmiddag -aan twee kanten van water- de zon gekust.
Schrijver: Peterdw. 29-07-2010
Twintig twee nul acht.
Twintig twee nul acht.
De tijd vliegt als immer, op jachtige vleugels, onstuitbaar, het moet zo zijn.
Met mijn gedachten aan jou loop ik de lege dagen door, in herinneringen van geluk en plezier
Ik zal het nooit begrijpen, nee, dat nooit mijn lief, dat jij toen naar de hemel werd geroepen.
Ik hoop dat jij van bovenaf niet alleen mijn zwaktes zult kunnen zien, maar ook de kracht die jij me gaf.
Want al zal het zonder jou nooit meer hetzelfde zijn: voor mij ben jij nog altijd hier.
De Engel wees me met haar ogen, ik zag een onzichtbare horizon waar alles in elkaar over liep
Er was geen lucht en ook geen land, er waren geen wolken er was geen water…
alleen herinneringen aan alles wat mooi was en beloftes aan wat nog komen zou
Ze lachte met haar ogen en haar blikken vertelden me dat er nog meer zou komen, nog veel meer…
We verstrengelden in elkaar
Ik denk nu enkel maar aan haar aan haar beloftes en aan later
En geloof me, alles wat ik zie en hoor en zeg
is waar…
Peterdw. 07 – 06 - 2010
Vertrek.
Vertrek.
Zoals ze daar te bedde ligt kan ik haar slecht verlaten maar wil ik haar niet verder storen
Haar ogen half nog dicht, slaapdronken en niet verstaat zij half mijn woord en laatste vleierij
Voordat ik sluit heel zacht de deur draai ik mij in 't vertrek nog één keer om en zie op haar gezicht het prille ochtendgloren.
Schrijver: Peterdw. 08-06-2010
Vlissingen - Miami.
Vlissingen - Miami.
Je sprak wel eens over het boekje, je had het thuis liggen, ik heb het nooit mogen zien. Niemand denk ik. Het was een opsomming van namen van mensen die je ontvallen waren. Alle namen van mensen die je kende, elk familielid, alle vrienden en alle kennissen die je in je lange leven meegenomen zag worden door de dood schreef je onder aan de steeds langer worden lijst.
Zelf zei je het dan, je werd er niet vrolijk van om die steeds maar langer wordende lijst te lezen, maar je vond dat je het moest doen, als een soort eerbetoon aan hen, die je voorgingen. Je móet alleen maar, zei je altijd, zodra je geboren word, móet je alleen maar. Je móet naar school, je móet gaan werken, en daarna móet je dood, er zijn geen keuzes.
Het zijn jouw woorden. Misschien had je wel gelijk, ik wist er in ieder geval weinig tegen in te brengen.
Niet veel mensen zullen je zo kennen, het waren namelijk speciale momenten in onze vriendschap die je maar met weinig anderen deelde, de meesten zullen zich jou herinneren als een charmante man, en als een grote humorist. En dat was je ook, charmant en vol humor, je bracht mensen altijd een lach op het gezicht door ze eerst met je serieuze gezicht op het verkeerde been te zetten. Jouw grappen zag je niet aankomen, je verzon ze a la seconde en ze waren elke keer uniek en onvoorspelbaar.
Ik hoop wel dat op kerstavond iemand het boekje in je binnenzak heeft gestopt, ik kon er niet bij zijn, ik kreeg de mededeling te laat, en de afstand was te groot. Niet tussen onze harten, wij zijn goede vrienden gebleven tot het laatste moment, dat weet je wel. Maar als ik er geweest zou zijn, dan had ik eigenhandig, helemaal onder aan de lijst, nog even jouw naam in je boekje geschreven. Als eerbetoon aan jou.
Schrijver: Peterdw. 04-01-2010
What is happening.
What is happening.
What is happening to my head and to my body
What is happening to my mind
Sure I think I know, my dear
Because from now on, we are one, in stead of two
and I never want to let you go.
I have, my sweet, sweet honey, for that I’m sure,
in my whole long life never been in love like this before.
Peterdw. 15-11-2009
Zonnekus.
Zonnekus.
Op de koffie, weet je nog? netjes tegenover elkaar
Uit eten, de dag er na vijf keer halen, bij de wok
Naar het strand, schelpjes zoeken langs de waterlijn
Je smalle vingers, jouw lieve handje in de mijne
De zee, het zand, alles zonovergoten, wij zacht tegen elkaar aan
En al kussend, je ogen gesloten liet je mij begaan
Jouw gedicht hier? Leuk! Er zijn hier al gastgedichten van:
Anja Haba Lion Queen Windwhisper Triangle Sanne L. Julia Windketier Blackdog Margreet L. Flandres Annette Cécile Gerda Lenie vd Heijden. Overleden vriend van Elvira Paula Hagenaars. Anne Marie Marije Hendrikx Wil Melker Briandw. Joke de Groot.
Kijk maar in de kolom rechts.
Bellen mag ook! 06 17172974
Bij deze.
Bij deze.
Vandaag groet ik hen, die niet gaven wat ze beloofden
En ik groet haar, die niet was wat zij nooit zal kunnen zijn
En hem, die maar niet wil snappen, dat hij het nooit begrijpen zal.
Mijn regenboog beschijnt je blanke huid, ik zie je nu als nooit tevoren er zullen nog veel inspanningen voor nodig zijn en broze angsten worden overwonnen, heus, ik zal het je allemaal vertellen mijn kind, maar alleen als het moment daar is.
Dan zul je het horen, van het vals, en van het echt, van het goede en van het verkeerde been, van het oor dat me is aangenaaid, van al die verkeerde vrinden en van het ruisen van al die winden waar ik ooit ben meegewaaid.
Ach, misschien zal het je boeien en misschien ook niet, en zolang je maar net doet of je het gelooft zal ik zachtjes blijven orakelen aan je oor, zoetgeurende nachten lang tot aan de vroege ochtendlusten.
Ik nodig mezelf dan bij je uit en bij liters lauwwarme koffie en bramenjam op een beschuit zul je me geloven of je wilt of niet mijn kind, totdat je moegestreden maar voldaan in mijn armen zult rusten.
Schrijver: Peterdw., 17-02-2010
Daarheen.
Daarheen.
Waar de lucht en het water elkaar ontmoeten, daar is het, waar ons geluk werd geboren
Waar wolken met hun schaduwspel onze namen schrijven op akkers met zwarte aarde, doorklieft met diepe voren
Daarheen moeten wij wel gaan, -zullen wij steeds getrokken worden- het licht en de luchten wijzen ons de weg
Ik klem je hand vast in de mijne Lieveling, onthoudt maar, zo zal ik altijd naast je staan.
Draaiorgelmuziek in een drukke Middelburgse straat
Volle, zonovergoten terrassen, het Zeeuwse Volkslied klinkt als een polka over het plein 1940 en over de Pottenmarkt, gevolgd door, hoe kan het ook anders, de Klok van Arnemuiden
Links en rechts van me op het terras bij De Vriendschap zit ik in het midden van een kakofonie van Duitse en Nederlandse woorden
Een mooie, vriendelijke serveerster: Wat een heerlijk weer vandaag hé? Zeg ik. Ze kijkt me aan. En ja hoor, daar komt die kleine glimlach: "Absoluut"!
Ik neem een Latte Macchiato en een broodje oude kaas, ik krijg er als extra een heerlijke pesto bij, mijn dag kan niet meer stuk!
De herinnering aan gisteren, en aan eergisteren, denken aan vanavond, en alvast aan morgenochtend
Ik denk aan jou, aan ons, aan onze bijna-een jaar-relatie, en aan de ringen die we speciaal besteld hebben, onze echte Zeeuwse ringen, mét onze namen erin gegraveerd.
Ik straal van geluk (volgens mij valt het erg op) en iedereen schijnt wel naar me te lachen.
De wereld lacht vandaag, en ik lach mee: absoluut!
Peterdw. 03-06-2010
En ik neem je mee.
En ik neem je mee.
Langs groene velden en kleurige weiden
Over smalle wegen, langs dreven, weilanden en bossen over dijken en langs meren, voorbij het oude stoomgemaal
In de verte kun je er de paardestallen zien staan
Enkel vreedzame natuur, van hier en van over de grens, een gevarieerde route zonder einde
Ben vaak te snel boos. Soms te verlegen of te dominant Ik heb me zelf soms gewoon te weinig in de hand Zo eet ik weer eens te ongezond, of drink ik wat te veel Of ben ik weer eens te driftig, en roep ik dingen die ik niet wil.
Gewoon te vaak nog die jonge hond Te vaak nog altijd die rebel Te veel niet eerst denken, En was mijn mond weer te snel.
Zo ga ik nog te veel, nog tegen regels in Te veel niet willen wijken… Te veel in alles mijn zin willen krijgen….
Maar zo ben ik soms te somber, of veel te emotioneel. Is er gelukkig nooit iets echt aan de hand, Ja hou van het leven dan weer veel te veel.
Gewoon te vaak bedrogen door veel te veel vertrouwen Zal ik trouw toch altijd van mijn mensen houden Te vaak gebruikt, te vaak voorgelogen. En toch die jongen willen blijven, waarvan iedereen kan houden. Die jongen zijn, waarop mijn vrienden kunnen blijven bouwen.
Te betrouwbaar, te verdrietig, Altijd te sterk, te aardig of juist veel te nietig Te snel verliefd of te juist veel te blij Ga ik weer eens te snel, en ren ik me zelf weer voorbij
Wil me dan uiteindelijk, vaak ook niet te snel hechten, dat is al snel te veel voor mij. Is alles nu te veel ? Of ben ik wellicht gewoon iets te veel, IK van mij ?
Te veel gedachten en onzekerheden stuwen mij Geef ik dan wellicht te veel om wat anderen vinden van mij?
Alles gewoon nét ietsje minder…. dat zou misschien niet zo gek zijn voor mij
De wereld is niet altijd mooi maar heb daar nooit om zitten treuren Heb altijd positief gedacht, hem zelf mooier te kleuren.
Altijd vrolijk tekenen en bijkleuren. Er altijd weer wat van maken om de boel op te fleuren Tot ik er ineens genoeg van had, om de kar te moeten trekken Ineens te beseffen dat niemand anders ook die wil heeft Genoeg is genoeg, nu kunnen ze verrekken.
Kan dit toch ook niet allemaal alleen Ben toch ook niet helemaal van steen Dat er aan al mijn positiefs nu een eind kwam spijt mij zeer. Moet er aan geloven, deze maatschappij verandert niet meer.
Als ik slechts de enige dan nog ben, die er om geeft en het wat kan schelen. Dan weet ik ook dat al mijn kleuren deze maatschappij niet zullen helen. Door hebzucht en egoïsme kunnen ze me niet horen. En door hun asociaal leefgedrag en bewind werden al zo velen kleurenblind.
Al mijn mooie kleuren verdwijnen als sneeuw voor de zon. Zonde van mijn inspanning die zo mooi begon. Ik stop en slijp de punten niet meer want deze jongen kleurt vanaf heden niet meer
Want alleen krijg ik nooit alle vakjes vol en is het erg snel uit met de lol Dan blijven de grootste gedeeltes maar grauw Heb immers ook de hulp van anderen nodig, dus ook die van jou. Ach, en je zal misschien, terwijl je dit leest, het wel van het lachen bescheuren Dat ik echt alleen de wereld mooier heb willen kleuren? En dat ik nu op het punt sta om mijn kleurdoos weg te pleuren?
Eerder deed ik altijd alles voor anderen en voor jou Nu moet ik kiezen voor mezelf En maakt de warmte in mijn hart alsnog ruimte voor kou.
Jammer maar waar…. hebben ze het toch voor elkaar Voortaan denk ik ook enkel en alleen nog maar aan mezelf Enkel ikke, ikke, ikke niks meer voor een ander en helaas ook niks meer voor jou.
Ik leg nu de kleurtjes neer. En die wereld? Die blijft dan maar grauw!
Ik zal je wel geven wat je nog tegoed hebt in de tijd
Ik zal je alles laten beleven waar je nog recht op hebt
Ik neem je mee in onze onstuimige liefde
Ik geef je die zeeën van tijd wel terug.
Peterdw. 05-07-2009
Zonnewijzer.
Zonnewijzer.
De zon zakt langzaam in de monding van de Schelde en gaat onder als een roodkoperen bal, in een voortdurend wisselend luchtdecor met talloze warme kleuren, waarin rood heftig de boventoon voert.
Ik zit tegenover je en kijk naar je ogen. Zwijgend volg ik de lijnen van je gezicht. dan weer maken mijn blikken een schaamteloze reis langs je slanke figuur of geniet ik van je asymmetrische rode haar. Ik ben weerloos en beken: ik bemin je.
Een wolkenstreep trekt langzaam weg en toont nu de gehele zon: een sprookjesachtige vuurrode schittering vormt zo een spoor over de kalme zee, in onze richting.
En met jouw hand in de mijne zijn we er getuige van: de zon wijst onze liefde aan.
ik wil lid worden!
