Rondje West Canada

Communities

ZeelandNet

Rondje West Canada

Welkom op

145.168 bezoekers 5 leden Log in

08 Reisverslag Deel 3


vrijdag 27 juli 2007

 

We nemen de tijd met opstaan. We hebben immers nog de hele dag voor uitstappen die we in een halve dag hadden gepland. En we beginnen met Grouse Mountain.
We vinden een ´plekje´ voor ons huisje en lopen naar de, jawel alweer, kabelbaan. Dit keer zijn het grote bakken die wel 100 mensen tegelijk kunnen dragen.
En samen met ons willen er inderdaad een hele boel mensen ook naar de top. Op de 2 pilonen is het even flink wiebelen en dat is spannend.
Als we op de top zijn, is dat toch wel een teleurstelling. Van de omgeving is maar weinig te zien en ondanks dat hij wordt gepresenteerd als de berg van Vancouver
is er van deze stad niets te zien. De bomen rondom maken dat onmogelijk.
We lopen toch een rondje. Ik loop nog even de eerste hulp binnen want een muggebeet op mijn been is uitgegroeid tot een 5 cm grote rode gezwollen vlek die in het midden
blauw wordt. Ik maak me een beetje zorgen. Ze smeert er wat op en adviseert het nog even aan te zien.
We komen op onze rondtocht langs het verblijf van 2 weesgrizzly´s. Ondanks dat ze in gevangenschap leven zien ze er prachtig en actief uit (heel contrast met het park in
Kamloops). Ze hebben een groot terrein en vertonen geen gevangenistrekjes. Ze lopen lekker rond, spelen in het water met stok. Ze imponeren elkaar met het ombuigen
van bomen. Mooi om te zien. Wat een grote beesten, daar ga je inderdaad een blokje voor om in het wild.
Om 12h is er een lumberJack Show en dat is een geinige voorstelling. Via een ludieke wedstrijd worden verschillende werkwijzes van houthakkers uitgebeeld.
Eentje doet aan het eind ook gevaarlijke kunstjes op een 20 m hoge boomstam.
Na deze voorstelling kijken we nog even rond maar omdat we geen goede kijk op de stad kunnen krijgen, stappen we in de eerstvolgende gondel naar beneden.
De volgende stop wordt Lynn Canyon Park. Na het oversteken van de wiebelende hangbrug lopen we eerst het wandelpad naar de Twinn Falls en weer terug.
Terug bij de brug gaan we deze keer linksaf naar de 30 Foot Pool. Daar is de kans om even pootje te baden en dan gaan we weer over de hangbrug.
We willen, hoewel we nog ruim de tijd hebben, toch aan de overtocht door Vancouver beginnen. Voor de Lions gate Bridge is het al aanschuiven. Er moeten uiteindelijk
4 rijen dik samen worden gevoegd tot 1 rijvak. En dat geeft nogal wat vertraging op vrijdagnamiddag. Het is druk maar met goede aanwijzingen en vakkundig sturen
komen we toch aardig door Vancouver heen. Het is leuk om gebouwen, straten en allerlei dingen te herkennen waar we eerder zijn geweest.
We besluiten nog even bij Cruisecanada langs te gaan omdat na ons avontuur rond Duffey lake, de ophanging achterin wel heel erg piept en kraakt. Ze zijn echter gesloten
en de monteur die nog aanwezig is om voertuigen klaar te maken voor de volgende ophaaldag, heeft geen interesse om ons te helpen. dan gaan we maar weer
op pad met onze krakende wagen. Bij de ferrie zijn we veel te vroeg dus slaan we even een zijweg in, parkeren en bereiden ons avondeten.
Als dat opgegeten en de afwas gedaan is, gaan we verder. We mogen eigenlijk maximaal 1h van te voren ons melden, maar ondanks dat we nog een kwartier eerder aankomen,
worden we toch geholpen en naar wachtrij 33 verwezen. Daar is het wachten op onze boot. Die komt iets voor negenen aan en na het lossen kunnen wij aan boord.
We sluiten af en gaan nog even op onderzoek uit. Wat een groot schip. We kijken rond op de verschillende deks en ook binnen. We kopen nog wat lekkers en blijken
ondertussen vertrokken te zijn. Het is al donker als we de eerste eilanden bereiken. Toch kunnen we nog een beetje zien hoe het schip ertussen vaart maar het is er koud
zo vooraan en besluiten naar de camper te gaan. Marissa wil graag nog een verhaaltje luisteren. Rond kwart voor elf zijn we in Swartz Bay boven Victoria.
In het donker (dat is voor het eerst) rijden we door voor ons onbekende wegen. We nemen wel de juiste afslag maar rechts i.p.v. links. Dus toch omkeren.
Even is het onduidelijk welke weg we moeten nemen maar blijken toch de goede gekozen te hebben want daar zien we onze camping. Bij de deur hangt, zoals gezegd,
een briefje met daarop onze plekken. We rijden.... zitten we hier wel goed... we zien de bulldozers nog staan....omdraaien maar... oh maar daar staan tenten... toch goed...
ah daar verder staan nog campers... een open plek... inrijden maar.....omkleden maar en we duiken met zijn allen ons bed in na een lange vermoeiende dag.
We zijn in ieder geval waar we wezen moeten.. Vancouver island.

Vancouver - Victoria 128 km

 

zaterdag 28 juli 2007

 

De camping ziet er nu heel anders uit nu we hem met uitgeslapen ogen bekijken. We rekenen nog even af en gaan op zoek naar de Butchart Gardens. We zitten er vlakbij
dus dat is gauw gevonden. We moeten wel een poosje wachten tot we onder begeleiding naar de parkeerplaats worden gebracht. We wandelen (sommigen slenteren) door
de bloemenpracht. De favorieten zijn de rozentuin en de Sunken Gardens, een mooi aangelegde tuin in een voormalige groeve met grasperken, bomen en bloeiende
planten. De Japanse tuin spreekt minder tot de verbeelding, alhoewel hij toegang geeft tot een prachtig uitzicht op de baai. We eten een hapje in het Blue Poppy restaurant.
Het is nog vroeg in de middag maar we rijden eerst naar de camping en willen van daaruit met de bus naar Victoria. Bij het inchecken krijgen we ongevraagd alle info
over hoe we naar Victoria kunnen. Zelfs info in het Nederlands over busnummer, tijden en kosten en haltes. Geweldig, wat een service! We zijn net op tijd om de 3pm
bus te nemen en stappen vlakbij Chinatown uit. we doen de stadswandeling, lopen langs het Empress Hotel. We nemen even een glimp binnen. De stijl wordt meteen
gezet, dit is kouwe kak. We stoppen voor een lekker ijsje, gaan langs het parlementsgebouw. Het Royal Museum is hier ook in de buurt maar dat zetten we tot morgen in
de wacht. Trappen omlaag en we verkennen de inner harbour. Het is zowat etenstijd als we rond zijn en we gaan The Keg binnen (1 van de vele restaurantketens hier in
Canada). We eten ons buikje rond en nemen dan de bus terug naar de camping. Marissa ontdekt de speeltuin, Sander natuurlijk de computer. Wij blijven zitten
met de klusjes.

 

zondag 29 juli 2007

 

Ondanks dat het zondag is, slapen we vandaag niet uit. We willen tegen openingstijd (9h) bij het Royal B.C. Museum in Victoria staan. Om 8h rollen onze wielen al richting stad.
Het is even zoeken waar te parkeren maar vinden al gauw een groot terrein met nog veel plaats. Ook de weg naar Victoria was ontzettend rustig. Dat is wel relaxed rijden
in zo'n grote stad. Toch zijn er al veel mensen op de been. Er is namelijk een oldmobiel-parade aan de gang. De oude autootjes, die gisteren al in grote getale door de stad reden,
staan nu zij aan zij opgesteld door de straten. Voor we het museum binnen gaan, lopen we nog even langs de totems in Thunderbird Park vlakbij. Eenmaal binnen hebben we in een
mum van tijd onze kaartjes, die ik dan netjes wegstop in de rugzak en deze vervolgens volgens de regels aflever bij de garderobe. Jah, en dan moet je dus weer terug om ze te halen
als je ze nodig hebt om erin te mogen. Gelukkig is het stil dus da's zo gepiept en dan beginnen we bij de tijdelijke tentoonstelling over de Titanic. Heel leuk!
Aan de ingang krijg je een echte Boarding Pass voor het schip met achterop gegevens over welke persoon je bent (naam, klasse, reden van je trip e.d.). Zo kan je doorheen
de tentoonstelling een indruk krijgen van waar je verbleef tijdens de reis en aan het eind kan je op de passagierslijst checken of je de ramp hebt overleefd of jammerlijk met het schip
bent ondergegaan. Ik blijk van ons 4-tal de enigste survivorte zijn. Een speciale manier om de tentoonstelling heel interessant te maken. Maar ook de rest van het museum is de
moeite waard. Tegen de middag worstelen we ons door de nu drukke en volle straten, de stad weer uit en vervolgen onze route naar het noorden via HW1. We stoppen een paar keer
om te genieten van het uitzicht over de baai maar meestal (jammer eigenlijk) is er langs de weg enkel het uitzicht van bomen.
In Duncan stoppen we voor bevoorrading en eten daar gelijk een deel van op. Er wordt een keuze gemaakt tussen een museum over de native people (indianen dus) of
houthakkers. We scoren nog even een foldertje over het hakken van boompjes en niet veel later zitten we al in het treintje dat ons over het terrein rijdt tussen allerlei machines
die daar voor worden gebruikt. Er is geen Wow~effect, dan hadden ze de spullen wat meer in hun originele staat moeten brengen. (nu te veel roest en slijtage).
Leuk tussendoortje, geen must. De enigste plaats waar we vervolgens nog stoppen voor we onze camping in Parksville binnenrijden, is Chemainus om de vele muurschilderingen
te bewonderen. Als we daardoor even een stukje verder vlak langs de kust rijden, zien we weer een prachtig uitzicht maar dat is maar van korte duur want bij Ladysmith draait
de weg alweer HW1 op.
Het resort waar we verblijven is een beetje overdreven met pasjes om overal in te komen, geuraflsuiterverplichting voor de sani~pijp. De overgrote meerderheid is hier dan ook vaste
bewoners met stacaravans met aangebouwde glazen serres en een mooi hekje rond het geheel. Maar we hebben internet en kunnen daardoor de hele verdere week plannen en
vastleggen (hopelijk krijgen we ook nog een OK voor de camping). We hebben nu iets te vaak al onze neus gestoten door op de bonnefooi dingen te ondernemen (stressen!!).
De kinderen maken ondertussen ruimschoots gebruik van het aanwezige zwembad. Die ook weer blij!!! En weer een dag voorbij.

Victoria - Parksville 164 km

 

 

maandag 30 juli 2007

 

Vandaag gaat de route van oost naar west. Dat is de bedoeling. Als we de camping, oeps sorry, het resort verlaten rijden we een rondje omdat we een bord met Port Alberni
szien staan, deze weg volgen maar plots geen borden meer en we zitten nog niet echt op een doorgaande weg. We gaan dan maar rechtsomkeer en volgen ons spoor weer
terug. Eenmaal terug van waar we gekomen zijn nemen we de juiste HW en beginnen we inderdaad aan onze oversteek van Vancouver Island.
Veel 'stoppers' hebben we niet op onze lijst. Eentje slaan we over (terugweg?) maar de volgende kunnen we niet overslaan en dat is Cathedral Grove in het Macmillan
Provincial Park. We parkeren en er staan een paar vriendelijke dames met een A4-tje met daarop de trails. We pikken die eruit me de grootste boom op het pad.
De bomen zijn hier inderdaad gigantisch van afmeting. Foto's nemen is moeilijk, ze passen er gewoon niet op. Vooral Sander is in zijn sas. Er liggen ook veel omgevallen
exemplaren en dat zijn ideale klimtoestellen. Het rondje is in 10 @ 15 min gepiept dus besluiten we aan de andere kant van de weg ook nog een wandeling te doen.
Ook daar vinden de kinderen veel speelmogelijkheden tot een natuurlijke wip. Als we dan ook bij een afsplitsing komen, loop afronden of nog een stukje verder kiest
Sander verbazingwekkend voor nog meer wandelen. Dat is de eerste keer in al die weken dat hij verder wil lopen dan nodig. Een unicum. Bij elke omgevallen boom
met veel uitstekende wortels wil hij op de foto. We zien nog een eekhoorntje een lekker denneappeltje oppeuzelen en veel merkwaardig gevormde bomen.
Dan is het weer tijd om verder te gaan. We proberen ook her en der nog contact te krijgen met de camping. We willen een bevestiging want tot nu toe hebben we dus
nog geen staanplaats voor vannacht maar geen gehoor. Als we daarna Port Alberni binnenrijden stoppen we bij het infocentrum. Daar horen we dat deze camping er
inderdaad de gewoonte van maakt om de telefoon niet op te nemen. We bellen een andere: vol! Oké dan nog maar even afwachten.
Na Port Alberni zijn er geen dorpen meer en we karren dan ook door het mooie landschap. Af en toe stoppen we om een kijkje te nemen maar de plaatsen daarvoor
zijn op deze HW4 ook zeer beperkt. De weg wordt ook steeds smaller en hobbeliger. We vinden nog wel een leuk plekje om te eten. Vlak bij een rivier met veel grote
rotsblokken. KLIMMEN!!! Als we besluiten om verder te rijden zien we alweer 2 treurende gezichtjes ons aankijken. Nu al weg ??????
Maar ja we gaan.

We rijden verder en komen langs een groot meer Lake Kennedy en niet veel later komen we bij het infocentrum vande pacific Rim aan. We besluiten hier te stoppen
voor info en dan vooral voor een slaapplaatsje voor vannacht. We horen dat de door ons aangevraagde camping vol is. Ook fraai om klanten zo te behandelen. Ze hebben
geen plaats en laten dan maar niets van zich horen. Een plaatsje op de parkcamping (zonder hook-up) is ons ook al niet gegund. Zelfs die is op dit tijdstip (14h) al
helemaal vol. Toon gooit er een paar telefoontjes tegenaan. Een camping heeft nog een plaatsje maar daar is het eerst komt, eerst krijgt. Dan moeten we wel heel veel
geluk hebben om daar als eerste aan te komen. Het is nog een half uur rijden. De mevrouw van het centrum geeft ons meer kans in Ucluelet. De eerste vol, Toon wil naar
de volgende rijden maar ik zeg dat we misschien toch even kunnen bellen en als Toon dat doet blijkt dat er toch weer een beetje geluk met ons meereist. Ze hebben net
een opzegging binnengekregen voor 2 nachten. Die pikken wij even mooi in. Hèhè, weer een zorg minder. We gaan op pad. In geen tijd zijn we er en nemen ons plaatsje
in met uitzicht op de haven van Ucluelet. Een hartstikke leuke plek.
Het is nog niet zo laat dus tijd voor..... een wandeling. Even onze lijst vergelijken met het overzicht van de trails en hier niet zo ver vandaag loopt het Wild Pacific Trail.
Dat wordt hem al willen we hem niet helemaal lopen. Bij de parkeerplaats vinden we een bord met daarbij een bak met de omschrijving van de trail. Handig!!
We beginnen eraan al moeten we eerst nog even door wat werkzaamheden ploeteren. Een deel van de trail is 'onder constructie'. Na een poos wordt het gelukkig een goed
en leuk pad. Al snel zien we de oceaan en veel rotsen. Ondanks dat het in de folders afgeraden wordt, duiken we hier toch vol goeie klimmoed op. Heel leuk. Na een poosje
is de klimkriebel even bevredigd en kunnen we weer verder maar niet voor lang. Net op de moment dat het pad weer voor even de bossen indraait, komt de kriebel alweer
opzetten. De zee is niet echt dichtbij en de wandelinfo geeft veel later betere plekjes aan om te klimmen. Of dat ook zo is zullen we nooit weten want 3 personen willen persé
naar die rotsen en ikke vind dat wel erg veel moeite. (eerst door de bomen naar beneden klauteren) en roep dat ik gewoon doorloop want dat het met dit tempo wel heel lang
duurt om die paar kilometer te lopen. Kennelijk vinden we beiden dat de ander de pot op kan en doen we onze zin. Paps gaat met de kinderen naar beneden en ik loop door.
Ik loop nog een hele poos door af en toe even wachtend om de anderen de kans te geven om me in te halen. Ik heb namelijk wel de route op zak. Bij een splitsing staat op
een boom de verschillende mogelijkheden. Ik ga links, nog steeds geen volgers. Iets verder stop ik. In de verte zie ik Marissa gele vest opdoemen. Ah daar zal je ze hebben!
Ik loop nog even verder en neem plaats op een bankje met een hapje en drankje. Een kwartier later nog steeds niemand. Wat zijn ze nou in hemelsnaam aan het doen?
Ik heb twee mogelijkheden: verder de trail aflopen of ze tegemoet te lopen. Met krullende tenen en knarsetandend kies ik voor het laatste. Maar ze zijn in geen velden of
wegen te bekennen. Bij de splitsing neem ik de weg weer terug naar de parkeerplaats (ze zouden toch niet teruggegaan zeker). Ik kom een paar dames tegen en vraag hen
of ze op dit pad een man met 2 kinderen zijn tegengekomen. Neen, (wel verdorie), of jawel maar al zo'n 10 minuten geleden. Ik ga verder en ploeter weer door de constructies.
En ja hoor terugkomend zitten ze met z'n 3-en in de camper te wachten. Omdat ze geen route hadden (ja, duh die had ik dus) en dus niet zeker wisten of ze goed zaten, waren
ze net nadat ik hun in het vizier kreeg teruggegaan. Nou fijne wandeling, hoor. Nou de rest van de avond verloopt vlekkeloos want die verloopt heel rustig. We doen een
verbluffende imitatie van de stomme films. Tijd om naar huis te gaan en wat meer ruimte op te zoeken?
De camper leek bij boeking en in het begin best ruim maar na zoveel weken......Achterafgezien (en dat is natuurlijk vaak zo) had een maatje meer best gemogen.
Dus als je wat langer gaat, kan je beter een maatje groter nemen dan dat je haalbaar acht.

Parksville - Ucluelet 164

 

 

dinsdag 31 juli 2007

 

Laatste dag van juli en laatste dag aan de westkust van Vancouver Island. We vertrekken naar Tofino want we hebben hopelijk een afspraakje met iemand groot.
Het is inderdaad zo'n 30 minuten rijden van Ucluelet naar Tofino. We stoppen nu nergens dat is voor vanmiddag. We zijn ruim op tijd bij de Outfitters en moeten
nog even wachten. Maar dan is het moment aangebroken om ons in apenpakjes te hijsen. Wij (Toon en ik) krijgen een rood pak aan. De kinderen krijgen een
2-delig zwarte set (hoge broek met jack). Daarover krijgen we ook nog een kanariegele oliejas. We staan allemaal peentjes te zweten. Dan lopen we als michelin-
mannetjes beneden naar de kade. Ons vervoermiddel is er nog niet maar 5 minuutjes later zien we de gele zodiac onze kant uitkomen. Even een paar instructies van
Peter, onze schipper, en we kunnen instappen. Toon en de kinderen nemen de achterste bank (daar zou het minder heftig zijn dus met Marissa's wagenziekte in
gedachte lijkt ons dat de beste keuze) en ik ga 1 bankje ervoor zitten. We hebben nog gezelschap van 1 koppel (Duits?), een famillie van 5 uit België (Waals?
ze praten Frans en moeders zit naast me maar een gesprek krijg ik niet op gang) en 1 Canadese dame. Met dit gezelschap gaan we de oceaan op. In het begin is de
tocht nog vrij rustig en we stoppen tevens al vrij snel bij een eiland want in de boom zit een prachtige Bald Eagle (zeearend). Peter vertelt ons nog enige
wetenwaardigheden over deze vogel. Na 5 jaar zoeken mannetje en vrouwtje elkaar uit en blijven een paar voor de rest van hun leven; ook hun nest blijven ze
trouw al zijn ze niet zo netjes. Ze laten al hun afval (botten, graten) in het nest liggen en moeten daarom regelmatig de wanden van het nest verhogen.
Ze leven dus op hun eigen vuilnisbelt. Iets verderop zit mevrouw op een tak. We leggen ze vast op de foto. Hun jongen zijn niet zo goed te zien. Het zijn er 2.
Uitzonderlijk zo blijkt want de jongen die uit de 3 eieren komen, bevechten mekaar tot uit uiteindelijk de sterkste overblijft. Zijn broertjes of zusjes heeft hij dan
al het nest uitgewerkt naar een gewisse dodelijke val naar beneden.
Oké, daar gaat de boot weer en de rit wordt inderdaad wat heftiger. De kinderen vinden het prachtig. Even later stoppen we. In de buurt zou ons afspraakje gezien
zijn maar helaas kunnen we hem niet spotten. Dan hotsen we maar weer verder over de golven. Peter legt de boot stil en raadt ons aan goed om ons heen te kijken
naar een spuitfontein. En niet veel later is het dan zover. Ons afspraakje meldt zich. Het is een bultrugwalvis. We turen met z'n allen over de zee. Waar zal hij
de volgende keer opduiken. Iedereen roept het uit als er weer een spuiter omhoog gaat en de walvis vlak daarna eventjes boven komt om een nieuwe hap frisse
lucht in te ademen. Foto's maken blijkt een ondoenbare taak. Tegen dat je de juiste plek in het vizier hebt, is onze kameraad al weer onder water.
Niet veel later weet deze rakker ons te vermaken met een prachtige voorstelling van zijn visvangst. Hij komt met zijn gigantische bek recht omhoog boven het water.
Het dobberen op zee heeft een slecht effect op Sanders buik en hij voelt zich niet lekker. Onze aanwijzingen om vooral naar de horizon te blijven kijken, slaat hij in
de wind. Ook Peter geeft een paar tips. Maar Sander is dwars en denkt het zelf beter te weten door met gebogen hoofd in de boot te blijven zitten. Fout dus want het wordt
alleen maar erger. Als hij aangeeft dat het echt niet meer gaat, duikt Peter in een kast en het aangereikte emmertje komt precies op tijd.
Wij verdelen onze aandacht tussen een kokhalzende Sander en een steeds weer opduikende walvis. Gelukkig gaat het na een tijdje weer wat beter met Sander en
kunnen we van Peter het emmertje gewoon omspoelen in de zee. De vissen zijn er blij mee. Marissa heeft ook al een beetje buikpijn maar het gaat en ook Toon voelt
zich niet helemaal lekker. Ik heb kennelijk de sterkste zeemaag. Uiteindelijk is het tijd om afscheid te nemen en worden de motoren weer gestart en gaan we weer verder.
Maar we gaan nog niet aan wal, eerst gaan we nog langs de zeehonden en zeeleeuwen. Er zijn er een paar in het water en deze jongeren zijn lekker met elkaar aan het
spelen. Leuk om te zien. De ouderen liggen lekker log te wezen op de rotsen. Dan varen we door een dikke mist weer terug. Gelukkig hebben we de dieren al gezien
want we zien geen hand voor ogen. Gelukkig is Peter een ervaren schipper en brengt ons zonder omwegen weer op de juiste plaats. Pas als we bijna weer de haven
binnenvaren klaart de mist op en zien we weer een stralende zon. Onze 2,5h uur durende tocht zit er op. Een geweldige ervaring met toch een paar kanttekeningen.
Jammer dat onze walvis ons geen blik gunde op zijn mooie staart (maar jah, dat kun je niet afdwingen) maar vooral de grote afstand waarop je naar het dier mag kijken, is
zeer teleurstellend. Het blijft toch een beetje grijze vlekken kijken daardoor. Als ik dit vooraf geweten had, denk ik niet dat ik deze dure uitgave zou hebben gedaan.
Mogelijk had ik dan toch eerder gekozen voor een orka-tocht bij Victoria. Of dat een succes was geweest is natuurlijk koffiedik kijken maar deze dieren zwemmen in
groepen en blijven vaak langer aan de oppervlakte waardoor je wat meer tijd krijgt om ze te bekijken.
We pellen ons uit ons sauna-tenue en gaan in de camper met een lekker glas drinken ons vochtgehalte weer op peil brengen. We besluiten de camper te laten staan
waar hij is en lopend naar Tonquin Cove te gaan. Dat blijkt verder dan gedacht en bij het strand aangekomen is er van de verwachte reuze zeesterren niets te ontdekken.
Teleurgesteld en mopperend (Marissa) lopen we de weg weer terug.
We halen nog een paar boodschappen in de lokale supermarkt en gaan dan op pad om het Pacific Rim National Park wat beter te bekijken. Onze eerste stop is bij Radar
Hill. De beloofde panoramische uitzichten worden ons door de hoge bomen flink ontnomen. Slechts op 1 plek krijgen we een kijkje op de omgeving. De bomen zijn deze
voor een oorlogsradar gerooide plek rustig aan weer in aan het nemen.
Nu we het hier gezien (nou eigenlijk niet dus) hebben, rijden we ons rijdende huis nog een eindje verderop. We stoppen bij Long Beach. Ik trek mijn badpak aan want
ik heb wel zin in een duik in de zee. Marissa wil niet dus haalt haar zwemkleding niet uit de kast, net als Toon. Sander trekt wel wat aan maar zegt geen zin in zwemmen
te hebben. Eenmaal bij het strand loop ik in de zee (brrr koud). Da's pas echt opfrissen ('t lijkt dat koude bad bij die hotsprings wel). Maar ik zet door en de golven zijn
best wel hoog en niet veel later komt ook Sander het water in. Bij het zien van de vele golven wil hij het toch op wagen. We staan lekker met z'n tweetjes golven te springen.
We zien Toon en Marissa teruglopen. Zijn ze het al beu? Een poosje later komt Marissa alsnog terugrennen...... in haar zwempak. Ook zij wil golven springen.
We amuseren ons geweldig. Toch blijft het koud en een kwartiertje later geven we er de brui aan. We doen nog een paar hoge op Sanders verzoek en gaan weer
op het droge om ons af te drogen.
We trekken met de hele bups weer een eind verder langs de weg. Het plan om de rainforest trail te doen laten we varen (geen zin in nog meer dikke bomen). Mijn voorstel
om het South Beach Trail te doen wordt aanvaard en we rijden erheen. Al vrij snel op de weg komen we alweer langs het strand. We dwalen even af om eroverheen te lopen.
We zien rare planten liggen, net slangen. Toon loopt verderop naar de rotsen. We gaan achter hem aan en daar zijn ze dan onze super zeesterren en mooie anemonen.
Er liggen en groeien er hier tientallen. De ene poel biedt nog meer klanten dan de andere. De zeesterren liggen hier zowat gestapeld. Dit is een toevalstreffer en een geluk
na het tegenvallende Tonquin Cove (aangeraden door de boekjes). Nadat we uitgekeken zijn lopen we weer terug om ons wandelpad te vervolgen. Het pad eindigt in een
wondermooi strand met rotsen. In een kloof stuiten we op wat op het eerste zicht iets weg heeft van beenderenkerkhof. Maar het zijn allemaal stukken hout die door de zoute
zee in witte 'botten' zijn veranderd. Je kan er allerlei vormen in zien en ze zijn helemaal glad en rond afgesleten. Een leuke trail! We hebben over deze 1,5 km ruim 5 kwartier
gedaan. Het is al best laat als we verder de terugreis aanvangen naar ons stekje in Ucluelet met zicht op de haven.
Aangezien het eind van onze reis al in zicht komt en we niet weten of op onze laatste camping een stookplaats is, maken de kinderen onze voorraad hout op. Toon wil nog
een wandeling maken met Marissa (zij heeft als enigste zin) om de zonsondergang te zien op onze fameuse trail van de vorige dag. Maar dat is best een eind en dan moeten
ze nog vanaf de camping lopen naar het beginpunt. Na veel geharrewar (wel/niet gaan; hun met camper, wij bij vuur blijven) gaan we toch maar onder protest (Sander) met z'n
allen met de camper en gaan we naar de vuurtoren. Terwijl we rijden zien de kinderen een hert, Toon en ik niet en dat wordt ons eens goed ingewreven. Wij zitten toch vooraan?
Maar de tijd dringt dus laten we ze razen, kwakken de camper neer op de parkeerplaats en lopen naar de vuurtoren.
Op de rotsen vlakbij staan meer mensen die kennelijk op hetzelfde idee zijn gekomen. Als klipgeiten springen we van rots naar rots om een goed uitzicht te krijgen. We zijn
er net goed en wel als de zon aan haar duik is begonnen. De koude wind nemen we voor lief. De mensen om ons heen beginnen met aftellen en dan zien we de zon in de zee
zakken. Een mooi gezicht. We klimmen gelijk terug. We moeten van deze rots af voor het echt donker wordt. Net als we de parking afrijden stopt Toon plots. Er staat een
hertje in het gras aan de kant van de weg. Deze keer hadden de kinderen hem niet gezien. Lekker puh! We speuren ook nog naar hun hert maar dat is al pleite.
In de camper douchen we nog even de rooklucht van ons af en dan is het voor de jongsten bedtijd.
's Avonds laat bellen we nog naar Nederland om wat te regelen voor Marissa's operatie (plaatsen van buisje in rechtoor). Gek wel dat als wij nu op het punt staan om onder
de wol te kruipen de mensen in het ziekenhuis aan de andere kant van de lijn net aan hun werkdag beginnen. Bij hun is het al 1 augustus.

Ucluelet - Tofino - Ucluelet 90 km

 

 

woensdag 1 augustus 2007

 

Een nieuwe maand is aangebroken. We hebben dus hier al een hele maand achter de rug. Vandaag is het de bedoeling dat we de oostkant van het eiland weer halen.
We hebben een plekje gereserveerd op een camping tussen Nanaimo en Ladysmith. We melden ons af en gaan op pad. Maar we zijn nog niet lang op weg of we worden
nog even getrakteerd op een berentrio. De auto voor ons stopt heel abrupt. Waarom?? We kijken om ons heen en jawel, aan de rand van de weg staat een moederbeer met
2 jongen. Ze aarzelt en duikt al vrij snel weer het bos in. We zien haar nog even met haar jongen de weg volgen maar wel in het bos blijvend. Volgens ons had ze dolgraag
de weg overgestoken maar vond ze al die toeschouwers iets te bedreigend voor haar en haar jongen. Vast dat ze een meterje of 10 doorloopt en op een rustig stuk alsnog de
oversteek maakt. We rijden verder en komen natuurlijk weer langs dezelfde plekjes als een paar dagen ervoor. Kan ook niet anders als er maar 1 weg is, dan moet je die
gewoon weer nemen om terug te geraken. Dus eerst kondigt Lake Kennedy zich weer aan en verder gaan we. We schieten zo goed op dat we besluiten om te stoppen
bij de rivier met klimrotsen. de kinderen vonden dat de vorige keer zo leuk dat we het hun nogmaals gunnen om even lekker te klimmen. 't Is even zoeken waar het ook
precies was maar daar herkennen we het stekje al. Als ze doorhebben waar we zijn, is er geen houden aan en gaan onze geitjes op pad. Het voorgestelde halfuurtje wordt
iets langer en een klein uurtje later zijn we weer aan de rol. Op naar Port Alberni maar dat blijkt nog even te duren want eerst komen we nog langs Lake Sproat.
Het ziet er naar uit dat we niet zoveel van dit meer zullen zien want er is nergens een plaatsje om te stoppen. Jammer we zijn er al voorbij maar zo'n 10 minuten rijden
verder komt er plots een bord in zicht met daarop Lake Sproat Provincial Park. Niet te geloven! Daar zijn de Canadezen echt goed in. Een meer, wat bomen en jawel
het is een Provincial park. En dat hebben we al heel vaak gezien. Kleine lapjes natuur die tot Provincial park worden verheven.
Maar goed we wilden graag Lake Sproat zien dus dit is onze kans. We parkeren en lopen naar het meer. Marissa en Sander verklaren het water tot lekker en Marissa wil graag
een duik nemen. We hebben alle tijd dus kleed Marissa zich om. De eerste plek blijkt nogal vol met keien te liggen dus lopen we wat verder naar een beter zwemgedeelte.
Een meisje wil dolgraag met Marissa spelen en na een beetje moeilijke start zijn ze beiden vertrokken. lekker zwemmen met de Noodles (bij ons spagetti's).
Paps blijft bij haar terwijl ik op onderzoek ga naar wat we aangegeven hebben zien staan als pyroglyphes. Na een wandeling van 10 minuten en een ontmoeting met mijn
tweede slang van deze vakantie... Iek!!....kom ik bij de gekerfde muurtekeningen. Deze zijn daar lang geleden door de Natives aangebracht.
Na een paar foto's loop ik weer terug. Marissa is net een lekker koekje aan het snoepen van haar nieuwe vriendinnetje en dan wordt het toch tijd om op te stappen.
We eten nog een hapje en vervolgen dan onze weg. Port Alberni is vlakbij maar dat is geen stopplaats. We rijden verder oostwaarts. Enige tijd later zien we borden voor het park
dat we op de heenreis hadden overgeslagen. Nu de reis voorspoedig gaat willen we daar toch stoppen maar waarschijnlijk hadden we toch HW19A moeten afslaan want
op onze HW19 is er geen spoor meer van borden te bekennen. Ach jammer maar niet onoverkomelijk. We besluiten dan maar om een ander geschrapt item nieuw leven in te
blazen. Een bezoekje aan Nanaimo. We nemen de afslag en hebben al snel een supermarkt in zicht. We doen onze laatste boodschappen: brood en zoete koeken en wat een
geluk, we kunnen hier onze lege flessen ook nog kwijt. Vervolgens rijden en rijden we maar geen bord Centrum, wel valt mijn oog op een bord Visitor Centre. Aha volgen maar.
Hun kunnen ons vast wel de goede richting wijzen. Maar we rijden door zo'n gekke straten dat we onze zoektocht bijna willen opgeven als Toon het gebouw ziet staan.
We vragen een plannetje en we kunnen weer.... We hebben ook een gratis parkeerplaats aangewezen gekregen dus als we die vinden, parkeren we en lopen een deel van de
wandeling langs de Boulevard, zeg maar. Leuk maar niet geweldig. We hebben het al weer gauw gezien maar we verlaten Nanaimo niet zonder nog een ijsje.
De kinderen willen niet...tot.....ze de smaken zien. Dan willen ook zij plots wel een ijsje.
We verlaten de stad maar we twijfelen of we wel de goede route hebben genomen maar gelukkig blijkt dat wel het geval te zijn. Nu zijn we op weg naar onze laatste camping in
Canada. Het is ook een resort maar gelukkig niet zo chic. Marissa wil gelijk een duik in het zwembad nemen en ook Sander volgt haar maar al
snel komen ze onverrichte zake terug. Het blijkt nu adult-uurtje te zijn. Dan zijn kinderen verboden in het zwembad. Dat wordt dus nog even wachten.
Ik ben alsvast aan het inpakken. Terwijl de kinderen zich nog even uitleven in de speeltuin maak ik het eten. Tegen zevenen is dat opgesmikkeld en kunnen de kinderen
nog lekker gaan zwemmen en dobberen in de hottub. Omdat er eigenlijk toezicht moet zijn ga ik iets later met een boek naar ze toe. Ik duik even samen met ze in het
warme water van de hottub en nestel me daarna op een ligstoel met mijn leesvoer. Iets over haf negen komt Toon me nog even aflossen. Ik ga terug. Het begint toch een
beetje frisjes te worden.
Na negenen komen de zwemmers weer terug. Daarna wordt iedereen slaapklaar gemaakt en kunnen we in stappen de dag weer afronden.

Ucluelet - Nanaimo 204 km

 

donderdag 2 augustus 2007

 

Vandaag verlaten we Vancouver Island en gaan terug naar het vasteland. Onze boot gaat om 10.15 h , we hebben gereserveerd en we zitten maar zo'n 8 kilomter van
de aanlegplaats dus moeten we vandaag niet uitzonderlijk vroeg op. We gaan op pad en al snel hebben we de afslag naar Duke Point. We tonen ons reserveringsnummer,
rekenen af (niet goedkoop voor ons 'oversized vehicle'!) en worden verwezen naar baan 2. Daar is het wachten tot we aan boord mogen. Net na 10-en is dat het geval.
De boot is een stuk kleiner dan de boot waarmee we naar het eiland zijn gekomen maar deze voldoet ook prima. Na een luide toeter gaan we van start. We lopen naar de
voorkant maar ondanks dat de zon schijnt is het daar niet aangenaam. Er zit een stevige koude wind. Marissa zeurt alsmaar dat ze naar binnen wil. Uiteindelijk ga ik
met de kids naar de camper. Marissa blijft en Sander en ik trekken wat warmers aan en gaan weer bovendeks. We zien nog een klein eilandje met een vuurtoren en
wachterhuisje. Je zal er maar wonen. We lopen wat rond, kijken wat. Drinken en eten wat in de camper. Toon en ik doen nog een rondje. Sander heeft zich ondertussen
ook al in de camper genesteld. Al bij al gaat de 2 uur durende overtocht best wel snel. Vlak voor we aanleggen staan Sander en ik nog even te kijken hoe de grote deuren
opengaan. Met open deuren varen we de aanlegtrechter binnen. Cool!
Dan mogen we van boord en staan we weer op vertrouwde bodem.
We gaan naar Langley maar onderweg tanken we nog en stoppen in een zijstraat om te lunchen, vlak voor een huis dat te koop staat. Het staat al leeg dus vind ik het leuk
om even door de ramen te gluren en samen met Marissa fantaseren we even dat we er gaan wonen. Na het eten gaan we verder en in de loop van de namiddag komen
we weer aan bij Marion en famillie in Langley. We worden weer hartelijk onthaalt, krijgen de net aangekochte trailer te zien.
De kinderen mogen de zwemkleding aan en met de tuinsproeiers aan onder de trampoline is het leuk spelen. Na wat drinken en bijpraten gaan Toon en ik aan de slag met
de ons aangerijkte spulletjes om de camper er van binnen weer toonbaar uit te laten zien. De buitenkant komt later als de zon wat minder hard schijnt (geen
last van droogstrepen hè). Randy's truck staat ook voor de deur klaar om ontdaan te worden van al
de 'roadkill' waar wij ook zo'n last van hebben. De camper lijkt wel een slagveld. Alle kastjes worden leeggehaald. Wat kan weg, wat moet ingepakt...Langzaamaan
komt er zicht op het geheel. Dan worden we geroepen voor het avondeten.
Tijdens het schoonmaken was intussen ook Jane met kinderen gearriveerd en konden we daar ook op de valreep kennis mee maken.
Na het eten en een hele poos napraten met Jane is het dan toch tijd om de buitenkant van onze camper aan te pakken en hem te ontdoen van al het vergaarde vakantiestof
van de afgelopen 4,5 week.Randy, Tyler en Sarah helpen ons met allerlei attributen.
Na een uurtje ziet de RV er weer als nieuw uit.
Ondertussen is Sander druk aan het stoeien met de boys en speelt Marissa spelletjes met de meiden. Er wordt nog ijs gehaald waar iedereen van smult. Terwijl wij nog gezellig
keuvelen met Marion gaan de kids met Randy mee om die enorme truck weg te brengen. Als ze terug komen is loopt het dan al tegen tienen en is het tijd voor onze laatste nacht
in de RV. Met tegenzin gaan de kids mee maar na een half uurtje is iedereen al zoet.

Nanaimo - Langley 69 km

 

vrijdag 3 augustus 2007

 

Voor Toon begint ook deze dag weer vroeg. Rond zessen staat hij op om een douche te nemen in Marion's huis.
Daarna nog even wat bijwerken op de website. Rond achten is iedereen wakker en eten we onze laatste restjes op.
Na de afwas en de laatste dingen opgeruimd te hebben drinken we nog een kop thee en maken aanstalten om te
vertrekken. Van iedereen wordt afscheid genomen en dan gaan we op weg om de RV in te leveren. Onderweg stoppen
we nog even om de propaantank bij te vullen en om klokslag 11 uur staan we bij CruiseCanada.We wachten even op de
grote controle maar niets is minder waar. De brandstoffen worden gecheckt, de kilometers worden geregistreerd
(precies 5500 km) en we krijgen alleen de vraag of de vuil water tanks leeg zijn. Er wordt geen enkele blik op
ons interieur geworpen waar we zo ons best op hebben gedaan!!
Ook wordt er niet gevraagd of er nog defecten zijn en dat verklaart waarom ook wij al bij vertrek constateerden
dat een gootsteen lekte en nog wat van die kleine dingetjes. Toch een minpuntje voor CruiseCanada.
Na nog een laatste foto bij onze RV en het nodige papierwerk moeten we een klein half uurtje wachten op de taxi.


Langley - Cruise Canada 46 km

 

Zo staan we rond half een op het vliegveld en kan het lange wachten beginnen want we moeten pas om kwart over 9
vertrekken. Allereerst zoeken we wat te eten en komen terecht bij The Whitespot, de keten waar we in Vancouver
zeer regelmatig vertoefden. En ook hier was het prima eten voor een schappelijke prijs.
Daarna op zoek naar een plekje in de buurt van een stopcontact zodat de kids lekker filmpjes konden kijken op de
laptop zonder dat de accu leeg raakte. Bea verslind boeken, Toon gaat op zoek naar een internetverbinding en struint
wat langs de winkels. Rond 4 uur checken we in en gaan door de douane waar de huissleutels en een knutselschaartje
van Marissa eruit gelicht worden. Dan is het weer wachten en wachten en wachten....
We doen ons nog even tegoed aan het voedsel uit het wokrestaurant en dan is het tijd om te gaan boarden. Maar dat
duurt ook al weer langer dan gedacht. Een medepassagier staat amok te maken en houdt de hele boel op. Als we dan
uiteindelijk toch allemaal in het vliegtuig zitten blijkt dat er nog twee mensen missen en daar moeten we op
wachten. Komen ze niet opdagen dan moeten de koffers er terug uit. Het zal toch niet waar zijn!! Na een minuut of
10 komt dezelfde vrouw die al eerder stampij maakte ook nu weer zeer luidruchtig het vliegtuig binnen. Nou ja
kunnen we in ieder geval vertrekken en blijft de vertraging beperkt.
Net als heen wordt het ook nu weer een lange saaie zit met weinig slaap. Behalve Marissa, die slaapt alles bij
elkaar zo'n uurtje of 5 en dat is toch mooi meegenomen. Sander moet een keertje overgeven na een poosje slapen,
maar ook daarna gaat het goed met hem.
Zo landen we zonder vertraging om 5 uur nederlandse tijd op Schiphol. Even Hendrik-Jan gebeld die ons op komt
halen. Hij blijkt ook net gearriveerd te zijn.
Dan nog even wachten bij de douane en nog even wachten op de koffers om vervolgens onze vermoeide gezichten te
laten fotograferen door Hendrik-Jan.
We laden alle koffers in gaan richting Zeeland. Hendrik Jan zetten we thuis af en het laatste stukje rijden we
zelf. Oei! Wat is dat weer wennen als je 5 weken een flinke camper(automaat) gewend bent.
Uiteindelijk zijn we om half 9 thuis en eindigt hiermee onze zomervakantie van 2007.

Wil je nog meer reisverhalen, kijk dan ook eens op:

Vakantie opzijnbest.nl. De beste links over vakantie voor u verzameld.

Terug naar Startpagina:

 

Omhoog