Amerikaanse bulldog

Communities

ZeelandNet

Amerikaanse bulldog

Welkom op de community Amerikaanse bulldog!

472.241 bezoekers 208 leden Log in

Herkennen van ziektes bij een hond


Herkennen van Ziektes bij een hond



ANAALKLIERONTSTEKING

De anaalkliertjes kunnen bij hond en kat nog wel eens de nodige problemen veroorzaken. Het zijn kleine kliertjes die inwendig rond de anus gelegen zijn. Als je de anus voorstelt als een klok, dan liggen de anaalkliertjes ter hoogte van 5 en 7 uur. Deze kliertjes produceren een smerig ruikende stof die vooral vroeger de functie had van het afschrikken van belagers. Wanneer hond of kat poept, dan worden de kliertjes door de ontlasting leeg gedrukt en geeft het deze bovendien een 'heerlijke' lucht mee.

Het is dus altijd van belang dat de ontlasting stevig is, want anders kunnen de kliertjes niet goed uitgedrukt worden en blijft er een hoop derrie in achter. In sommige gevallen kunnen deze kliertjes dan inwendig gaat ontsteken en dat geeft voor het dier nogal wat overlast. Het is pijnlijk voor het dier en die kan er nog niet bij ook. Het lijkt soms net of het dier ineens gestoken wordt in zijn achterste en begint vervolgens in het staartgebied of aan de binnenkant van de achterpoten te bijten, waardoor er open huidplekken kunnen ontstaan.

Wat je ook vaak ziet is dat het dier gaat 'sleetjerijden' en met het achterwerk over de grond schuurt. Verwar dit niet met een kat die net uit de kattenbak komt en zijn achterste aan de vloerbedekking schoon schuurt, omdat het schijnbaar een beetje brandt of er nog iets is achtergebleven. Bij honden zie je nogal eens dat ze spontaan aan een voorpoot gaan kluiven, omdat ze niet bij de anaalkliertjes zelf kunnen komen en dan ter compensatie maar aan een voorpoot gaan kluiven. Je moet tenslotte wat doen bij zo 'n akelig gevoel.



BOTFRACTUREN

Het skelet bestaat uit velerlei botten en geeft stevigheid aan het lichaam, beschermt vitale organen en zorgt, tezamen met gewrichten, spieren en pezen voor de voortbeweging van het dier. Botten bevatten minerale kalkzouten en lijmstof. Een gebrek aan deze kalkzouten leidt in de meeste gevallen tot zwakke beenderen, ook wel osteoporose genoemd. Door botten stroomt erg veel bloed en zijn ook zeer pijngevoelig. Het skelet van een dier kan tijdens een dierenleven heel wat te verduren krijgen. Net als mensen, zijn er per jaar heel wat dieren die botbreuken oplopen. Verkeerd ingeschatte sprongen, het vallen van balkons, voor een fiets of brommer lopen en onder een auto komen, zijn de meest voorkomende oorzaken. Een botfractuur ontstaat doordat er schade aan de botten ontstaat door middel van geweld. Steken de botstukken door de huid naar buiten dan spreken we van een gecompliceerde fractuur.

Na het vastzetten van de breukdelen (fixatie) door de dierenarts, geneest een botfractuur in de meeste gevallen zeer voorspoedig en met name wanneer er een goede doorbloeding plaatsvindt. Als het bot op meerdere plaatsen gebroken is, dan is de doorbloeding ook onderbroken en zal de genezing nogal moeizaam verlopen. Bij het normaal herstellen van een botbreuk vormt zich een nieuw stukje botweefsel op de plaats van de breuk (callus) dat steeds meer kalkzouten gaat bevatten en tenslotte weer bot wordt. 
Het fixeren, dat nodig is om de botstukken weer aanéén te doen groeien, leidt altijd tot vermindering van de spiermassa (atrofie) van de aangedane ledemaat.



BRONCHITIS

In de meeste gevallen is de oorzaak van bronchitis bij dieren kouvatten maar ook het binnendringen van virussen of bacteriën kan een oorzaak zijn voor het ontstaan van bronchitis. Hierdoor raken de slijmvliezen van de bronchi (luchtpijpvertakkingen) ontstoken en opgezet. Het dier wordt kortademigheid en krijgt last van hoestbuien. In beginsel zal het dier een droge hoest laten horen, die later wat meer reutelend zal gaan klinken en slijm zal doen loskomen. De temperatuur kan variëren van een verhoging tot boven 40ºC. In geval van een infectie, zal het organisme altijd een temperatuursverhoging tot stand brengen om op deze manier het leefklimaat voor de indringers ondraaglijk te maken. Betreft het in dit geval een jonge hond met hoge koorts, dan dien je altijd te denken aan de mogelijkheid van een aanwezige hondenziekte. Wanneer de bronchiale ontsteking haar beginstadium is gepasseerd, waarbij de mens begint te transpireren en het dier gaat hijgen, dient er ingegrepen te worden. Verwar bronchitis overigens niet met kennelhoest wat er overigens wel wat op lijkt. Om deze vervelende aandoening te voorkomen, is het van groot belang om dieren zonder een kouwerende vacht, bij koud weer niet te lang zonder lichaamsbeweging buiten te laten. Dit geldt met name ook voor de oude(re) dieren en met name bij katten die 's nachts geen beschutting kunnen vinden om te slapen. Bronchitis dient altijd goed behandeld te worden, omdat deze aandoening over zou kunnen gaan in een longontsteking.





OVERMATIGE GESLACHTSDRIFT BIJ REUEN

Ondanks alle geciviliseerde manieren en al zijn ontwikkelingen, is de houding van de hond tegenover de liefde precies hetzelfde gebleven als in 6000 v.Chr. Voor de hond is de liefde nog altijd een gewone zaak. Voor hem is liefde een kwestie van lichamelijke aantrekkingskracht en bevrediging zonder onnodig tijdverlies en hij geeft zich niet over aan zoete mijmeringen of berouw. Deze opvatting van honden baart sommige mensen zorgen. De hond is tenslotte een beschaafd wezen en hoort zich niet te gedragen als een ordinair konijn.

Een reu volgt nu eenmaal zijn driften en die zijn bij sommige nogal sterk en vooral als er een loopse teef in de buurt is. Wanneer een reu last krijgt van zijn seksuele driften, kan het gebeuren dat hij troost zoekt bij een kussen van de driezitsbank, bij andere reuen of heeft een erotische droom. Wees hierbij breed van opvatting en neem hier geen aanstoot aan. Het is tenslotte een hond. Anders is het wanneer de benen van de visite constant 'gedekt' worden of de reu tegen mensen of kinderen op staat te rijden (dit heet met een mooi woord repelen).

Er zijn ook reuen die een zeer lastig gedrag vertonen tijdens de loopsheid van een teefje. De hond wil niet meer eten, hij jankt, probeert steeds te ontsnappen, trekt aan de lijn en is onuitstaanbaar tegen andere reuen. Kortom, er is geen land mee te bezeilen. Jammer genoeg laten veel hondeneigenaren zich nogal eens overhalen om de reu te laten castreren, omdat hij daar rustiger van zou worden. Een percentage zal er wellicht wat minder vervelend van worden, maar het overgrote deel zal zijn seksuele gevoelens blijven volgen, omdat dat vanuit de hersenen gestuurd wordt en niet vanuit de balzak.



GLAUCOOM (GROENE STAAR)

Glaucoom is een aandoening van de voorste oogkamer. Er is sprake van een verhoogde druk in de oogbol en kan aan één oog maar ook aan beide ogen ontstaan. Als de druk in de oogbol blijft toenemen, neemt de oogbol in omvang toe en dat is dan duidelijk te zien. Blijft de druk in de oogbol toenemen, dan heeft het dier hier veel pijn aan en kan zelfs blind worden. De blindheid ontstaat dan door beschadiging tengevolge van glaucoom aan hoornvlies, lens, netvlies en de oogzenuw. De verhoogde druk ontstaat, doordat het oogwater niet kan afvloeien. Wanneer er sprake is van een chronisch verhoogde oogboldruk, dan gaat het gezichtsvermogen achteruit en vallen delen van het gezichtsveld uit. Bij een acute vorm van glaucoom is er vooral een heftige ontsteking met roodheid vast te stellen, de pupil is verwijd en er kan misselijkheid met braken optreden.

Het spreekt voor zich dat glaucoom direct behandeld dient te worden en het liefst al in het beginstadium, zodat verdere beschadiging aan het oog voorkomen kan worden. Een dierenarts zal in de meeste gevallen gebruik maken van ontwateringmiddelen en oogdruppels om de druk te verlagen en soms de pupil vernauwen. In bepaalde gevallen zal er geopereerd worden en een kleine inkeping boven de iris of in het oogwit gemaakt wordt, waardoor het overtollige oogwater kan afvloeien. Gelukkig is dit in de meeste gevallen niet nodig, want Moeder Natuur heeft ervoor gezorgd om ook glaucoom op een natuurlijke manier te kunnen genezen. Ga niet zelf dokteren bij een dier met glaucoom en roep hierbij professionele hulp in.


HEIMWEE

Met name in de vakantietijd hebben veel dieren te kampen met heimwee. Wanneer hond of kat niet mee kan op vakantie, moet er toch op ze gepast worden en daarom zoeken hun baasjes een logeeradres voor hun viervoeter of mensen die zolang in hun huis komen logeren en tegelijk hond of kat kunnen verzorgen. Dit in tegenstelling tot diegenen die het huisdier gewoon uit de auto zetten of aan een boom vastbinden, want dat gebeurt schandalig genoeg ook nog steeds. Dieren die tijdelijk in een dierenpension, dierenkliniek, op een logeeradres of in een asiel moeten verblijven kunnen een verschrikkelijk verlangen naar huis krijgen, heimwee dus.

Het dier eet heel erg weinig of zelfs helemaal niets en vermagert zienderogen. Honden blaffen zich schor en hees of verliezen de stem in zijn geheel, omdat ze steeds maar om het baasje jankt en blaft. Het dier begrijpt er tenslotte niets van en voelt zich in de steek gelaten. De omgeving is vreemd, er zijn allemaal vreemde dieren en mensen en er is maar een ding wat hem of haar bezighoudt: wanneer komt het baasje weer terug. Dieren waarvan het baasje is overleden tonen hetzelfde verdriet en hun lot is nog onzekerder, want wie gaat er verder voor zorgen? Het testament is geregeld, maar het huisdier?

Vooral honden hebben er vaak flinke problemen mee, wanneer ze tijdelijk in een pension ondergebracht worden. Er zijn honden en katten die na twee weken pension niet goed alleen meer kunnen zijn, dus houdt daar rekening mee. Ga bovendien eerst eens rondkijken in een dierenpension, want de kwaliteit en hygiëne is niet overal gelijk.



HONDENZIEKTE

Hondenziekte (ook wel ziekte van Carré genoemd) is een infectieziekte waar met name vroeger regelmatig honden aan dood zijn gegaan en met name jonge honden. Vatbaarheid voor hondenziekte is verschillend en hangt onder meer af van de afweer, want een dier met een goed functionerend afweersysteem is veel minder vatbaar voor een infectieziekte dan een dier met een falend afweersysteem. Met name pups en jonge honden lopen gevaar voor hondenziekte, maar ook oudere dieren kunnen geïnfecteerd raken. De eerste symptomen zijn voor korte tijd temperatuurverhoging met amandelontsteking, ontsteking van het ooglidbindvlies, diarree en het dier wordt apathisch. In de meeste gevallen worden deze symptomen echter niet opgemerkt, zodat de ziekte gewoonlijk al in het tweede stadium gekomen is als de toestand na enkele dagen duidelijk mis is. In sommige gevallen weet je dat een hond de ziekte tijdens het tanden wisselen heeft gehad, omdat het gebit er geelbruin uitziet (dat niet meer hersteld kan worden). De hondenziekte is dan dus onopgemerkt, zonder dat de symptomen werden herkend, voorbijgegaan. Er blijken bepaalde erfelijkheidslijnen te bestaan, waarlangs natuurlijke immuniteit wordt voortgezet en hondenziekte nauwelijks tot uiting komt.

Blijkt een jonge hond weinig of geen trek in eten te hebben, wil hij of zij niet spelen en bewegen en is de hond apathisch, dan dient onmiddellijk de temperatuur opgenomen te worden. Dit gebeurt rectaal, met een gewone koortsthermometer, waarbij de punt ingevet dient te worden. Is de temperatuur normaal dan ligt deze, anders dan bij de mens, tussen 37,5 en 39º C. Boven de 39º C heeft een hond koorts. Heeft de hond koorts en is het vermoeden gerezen dat er wel eens sprake kan zijn van hondenziekte, dan isoleer je hem, wanneer er nog andere dieren in huis zijn. Daardoor kan men besmetting eventueel nog voorkomen. De volgende symptomen openbaren zich bij hondenziekte: hoesten, niezen, afscheiding uit de neus, diarree, ontstoken ogen. In sommige gevallen kunnen deze symptomen ontbreken en tast de hondenziekte het zenuwstelsel rechtstreeks aan, waarbij hersenontsteking en krampen optreden. In dit geval is herstel meestal niet meer te verwachten.

De voeding tijdens deze ziekte is heel belangrijk. Tijdens de koorts kun je het beste zoveel mogelijk vloeibare voeding geven die de hond al kent. Honden, die gulzig vreten en niet verzadigd te krijgen zijn, koersen meestal op een hersenziekte af. Hun eten moet dan op rantsoen, dus niet meer geven dan in gezonde dagen, maar wel voldoende laten drinken. Laat het dier gewoon buiten hun behoeften doen (desnoods gedragen). Doe kortharige rassen als het koud is een dekje of een deken om. Is er een vermoeden van hondenziekte, schakel dan altijd professionele hulp in.



HUIDSCHIMMELINFECTIE

Een dier krijgt een huidschimmelinfectie, wanneer het milieu van de huid niet in orde is. Normaal is de pH-waarde van de huid van dien aard dat schimmels geen kans krijgen om zich te manifesteren. Eveneens werkt een normale talgafscheiding ook schimmeldodend. Het bestrijden van alleen de schimmel is niet afdoende, want het belangrijkste bij een schimmelinfectie is de gestoorde stofwisseling te normaliseren, waardoor het leefmilieu voor schimmels dermate slecht wordt, dat deze niet verder kan leven. De meest bekende schimmelinfectie is Ringworm en ziet eruit als een ronde plek, die in het midden schilferig is, op parelmoer lijkt en waarbij de haren aan de rand van dit gebied heel makkelijk loslaten, wanneer je ze beetpakt. De ronde plekken variëren in grootte van een kwartje tot ongeveer een gulden.

De meest voorkomende van alle schimmelinfecties bij de kat, is een herpesachtige aandoening. Deze infectie is te herkennen door in een cirkel gegroepeerde rode vlekken waarvan de uiterste rand een beetje schilferig is. Ze komen voor op hals, poten en kop. Ze kunnen in elkaar overlopen en worden dan grote vlekken die geen bijzondere ontstekingsverschijnselen tonen. Maar er kunnen ook korstige lagen gevormd worden. De haren aan de rand daarvan kunnen makkelijk worden uitgetrokken. Deze huidschimmel kan ook op gevoelige mensen overgaan. Het zal duidelijk zijn dat een juiste voeding en een goed functionerend afweersysteem onontbeerlijk is voor een dier en hem of haar voor een hele vervelende en vaak hardnekkige huidaandoening kan behoeden.





INCONTINENTIE BIJ TEVEN

'Te lastig' en 'iedere keer weer schijnzwanger' zijn vaak argumenten om te doen besluiten de teef te laten castreren. U heeft het goed gezien, er staat castreren en dat is ook de juiste benaming voor het operatief verwijderen van baarmoeder en/of eierstokken en eileiders. Een teef steriliseren wil zeggen, dat er een ingreep plaatsvindt waardoor de teef niet meer zwanger kan worden maar nog wel gewoon de geslachtsorganen houdt. Er zijn intussen nogal wat mensen die, als ze alles van tevoren hadden geweten, nooit hun teefje hadden laten castreren. Behalve dat de hond gelijk in de overgang zit (net als vrouwen) en er problemen met het gewicht, het karakter en de beharing kunnen ontstaan, worden nogal wat teefjes incontinent en kunnen de plas niet goed meer ophouden. Dit betekend dan veel dekens in huis hebben en veelvuldig tot vervelens aan toe dekens wassen! Liever een teef twee keer per jaar loops dan het hele jaar nat!


JEUK

Jammer genoeg komen er de laatste steeds meer huisdieren bij die last hebben van jeuk, waarvan behoorlijk wat dieren hevige tot zeer hevige jeuk hebben. Door deze hevige jeuk is het dier alleen nog maar bezig met krabben, bijten en likken en beleeft geen vreugde meer aan wandelen, spelen en het leven van alledag. Door de jeuk kan een dier de huid en vacht stuk krabben of bijten en zodoende ontstaan er allerlei (soms zeer grote) open huidplekken met een minder frisse aanblik. Aangezien menig baasje liever een dier heeft met een gezonde huid en vacht, zal er menig standje gegeven worden richting het dier, vanwege het bijt- en krabgedrag en de gevolgen hiervan

Jeuk is altijd een aanwijzing dat er aandoening of ziekte aanwezig is. Het eerste wat je moet doen bij jeuk, is onderzoeken of er geen sprake is van huidparasieten, zoals vlooien, luizen, haaretende luizen, mijten of teken. Hond of kat veel kammen met de vlooienkam is beslist geen luxe. Er zijn honden en katten die al dol worden van één vlooienbeet, maar over het algemeen wordt jeuk veel te gauw geweten aan vlooien. Men spreekt dan van een vlooienallergie. In de meeste gevallen blijkt een dier jeuk te hebben door een slechte kwaliteit voeding, aandoeningen van organen, zoals de lever, nieren, alvleesklier en darmen, erfelijkheidsfactor, medicijngebruik, slechte of foutieve vachtverzorging, contactallergie en door de gevolgen van inenten. Tevens is huidjeuk in sommige gevallen een gevolg van een hormonale aandoening of disbalans.

Het zal duidelijk zijn dat er in veel gevallen niet makkelijk te bepalen is waarvan huidjeuk de oorzaak is.


KENNELHOEST

Hoesten is een gevolg van aandoeningen en infecties van de luchtwegen, longen, keelholte, trekken aan de lijn, maar ook een hartaandoening kan hoesten veroorzaken. Er moet dus altijd achterhaald worden waardoor een dier hoest, alvorens er een behandeling kan plaatsvinden. Als je een hond hebt die ondanks alle correcties en waarschuwingen toch aan de lijn blijft trekken, is het beter om hem een tuig om te doen, zodat de keel gespaard blijft. De oudere dieren onder ons of dieren die kou gevat hebben kunnen last krijgen van bronchitis, welke ook hoesten veroorzaakt. Er zijn ook dieren die hoesten, doordat ze een hartkwaal hebben, zoals een hartklepdefect. Bij deze dieren zullen behandeld moeten worden voor hun hartkwaal en zullen op die manier veel minder en zelfs niet meer hoesten. Hoesten kan ook optreden wanneer er sprake is van een keelontsteking of ontstoken amandelen. Ook hier geldt, dat de oorzaak van het hoesten behandeld dient te worden.

Een oorzaak van hoesten dat de laatste jaren sterk in opmars lijkt te zijn is de Kennelhoest. Deze aandoening is te vergelijken met kinkhoest bij mensen. Het is een infectie van de bovenste luchtwegen en te herkennen aan het geluid van steeds de keel willen schrapen en het opgeven van steeds een klein beetje taai, wit slijm. Het kan in sommige gevallen een vrij hardnekkige infectie zijn en het treedt veelal op in de maanden tussen najaar en voorjaar. Inenten tegen Kennelhoest heeft geen enkele zin (kan het zelfs veroorzaken!!) en als een hond hiermee geïnfecteerd wordt, is het goed te verhelpen met homeopathie. Sowieso is het jaarlijks inenten van onze dieren een ongezonde en soms levensbedreigende bezigheid, maar daar besteden we de volgende keer aandacht aan.



MAAGSLIJMVLIESONTSTEKING

De maag is een peervormig, gespierd orgaan dat vlak achter het middenrif ligt. Al het voedsel komt via de slokdarm in de maag terecht en wordt op een speciale manier naar binnen geschoven. In de maagwand zitten kliertjes die enzymen produceren, die nodig zijn voor de vertering van voedsel. De kliertjes produceren ook het maagzuur dat o.a. de taak heeft om schadelijke ziektekiemen te doden en om doorgeslikte botten op te lossen. De maagwand wordt niet door het maagzuur aangetast, omdat een (gezonde) maag voldoende taai slijm afscheidt om de maagwand tegen het zuur te beschermen. Ook honden kunnen last krijgen van brandend maagzuur, dat vaak leidt tot overgeven na het eten en nogal eens optreedt bij Boxers. Als er onvoldoende slijmvlies wordt geproduceerd doordat het maagslijmvlies is aangetast, kan er een maagzweer ontstaan. Een maagzweer kan in sommige gevallen een groot bloedvat beschadigen, zodat er een maagbloeding tot stand komt. Dit kan ook ontstaan door maagkanker.

Wanneer een dier lijdt aan een maagslijmvliesontsteking (Gastritis) en de oorzaak hiervan is een schadelijke substantie die in de maag is terechtgekomen, dan reageert het organisme hierop met braken. Vele oorzaken kunnen in aanmerking komen, zoals: te koud, te heet of bedorven voedsel, vuil water uit vijvers, poelen en plassen, scherpe of bijtende stoffen die in de maag belanden, ranzige olie of vet, bevroren gras, sneeuw maar ook wormen kunnen de oorzaak zijn. Symptomen van een maagslijmvliesontsteking zijn: braken, gebrek aan eetlust en buikpijn. In de meeste gevallen beperkt de ontsteking zich niet alleen tot de maagwand maar is de darm ook aangetast. Is dit het geval, dan is er ook sprake van diarree. Daarna volgen gebrek aan eetlust, beslagen tong en ruiken uit de bek alsmede dorst, en pijn in de buik.


NEUSVERKOUDHEID (RHINORRHOEA)

Net als bij mensen, kunnen honden en katten ook te maken krijgen met een neusverkoudheid. Uit de neus komt een waterige, vochtige afscheiding en de ogen tranen niet alleen maar zijn ook overgevoelig voor licht. (Verwar dit niet met hondenziekte, waarbij in het verloop van deze ziekte de neusverkoudheid hevig wordt met een geel- of geelgroene en slijmerige milde afscheiding.) Ook na het inenten tegen hondenziekte kunnen deze symptomen zich voordoen!! Wanneer de neusverkoudheid al wat langer bestaat, kan de afscheiding veranderen in een met draden trekkend goedje dat zeer gaat doen aan de neus en eventueel zweervorming aan de neus kan doen ontstaan. Wanneer een neusverkoudheid chronische vormen aan gaat nemen, omdat het bijvoorbeeld niet of niet goed is behandeld, wordt niet alleen het neusslijmvlies aangetast maar eveneens die van de neusbijholten met nare gevolgen van dien. Het dier zal hier veel hinder van hebben en bovendien is het een bron van infecties.

Wat veel mensen niet zullen weten is, dat bij een chronisch geworden neusverkoudheid ook de dikke darm goed in de gaten gehouden moet worden, omdat er vaak gelijktijdig een dikke darmontsteking ontstaat. Dit is te herkennen aan een slijmerig omhulsel van de ontlasting, net alsof er een slijmerig velletje omheen zit. Deze darmontsteking zal dan eveneens homeopathisch behandeld dienen te worden. Laat het echter nooit zover komen. Als er alleen afscheiding uit één neusgat komt, zou dat best eens kunnen betekenen dat er iets in de neus is gekomen en wat er meestal onder narcose uitgehaald dient te worden. De neusspiegel van onze viervoeters dient bij voldoende gezondheid vochtig te zijn en niet nat of droog.


OOGBINDVLIESONTSTEKING

Oogaandoeningen bij dieren komen met grote regelmaat voor en ondanks dat het dierenoog goed beschermd wordt tegen allerlei beschadigingen door een derde ooglid of knipvlies, heeft menig hond, kat of paard regelmatig last van een oogbindvliesontsteking. Deze oogaandoening wordt ook wel een conjunctivitis genoemd. Een oogbindvliesontsteking kan ontstaan door tocht of kou op het oog, bacteriën, virussen, maar ook door graszaadjes of insecten die in het oog komen. Een hele beruchte en bekende oorzaak bij honden is het met de kop uit een raampje hangen in een rijdende auto, wat bij zomerdag een veel gezien verschijnsel is. Ook voor een deur of raam liggen die nogal tocht kan eveneens een oorzaak zijn.

Het oogbindvlies is het slijmvlies dat de binnenkant van de oogleden en de voorkant van de oogbol bekleedt. Bij een ontsteking van dit oogbindvlies, is het wit van het oog rood, traant het oog en jeukt het. Het gebeurt ook wel eens dat het dier niet tegen fel licht kan. Doordat het aangedane oog jeukt, kan het dier het hoofd over de grond of langs voorwerpen strijken of met de voorpoten over de ogen wrijven.

Het kan ook gebeuren dat een dier tranende ogen heeft zonder dat er sprake is van een oogbindvliesontsteking. Lang achter elkaar tranen en haaruitval kan in veel gevallen het gevolg zijn van een slecht voer. Het dier probeert dan door middel van tranen, allerlei schadelijke stoffen kwijt te raken. Het kan er ook op duiden dat er ergens in het lichaam een ontstekingshaard zit, bijvoorbeeld een tandvleesontsteking. Het is dus belangrijk dat de oorzaak van de oogaandoening wordt gevonden en dat bepaalt de verdere behandeling.


OORONTSTEKING

Oorontstekingen komen nogal eens geregeld voor bij onze viervoeters. Wanneer de uitwendige gehoorgang ontstoken is, dan krabt hond of kat vaak aan het oor of ze wrijven het aangedane oor langs stoelen, tafelpoten of iets dergelijks. Is er sprake van één ontstoken oor, dan houdt het dier zijn kop scheef en is nogal onrustig door de voortdurende jeuk aan het oor. In een licht geval van een ontsteking van de uitwendige gehoorgang is er veel bruin oorsmeer te zien en is het oor pijnlijk. Verergert de situatie, dan ontstaat er een zogenaamd ?loopoor? waarbij er een vies ruikende pusachtige of vloeibare afscheiding uit het oor komt.

Er zijn honden en katten die lijden aan een chronische oorontsteking, omdat een eerdere oorontsteking niet goed behandeld is geweest. Er wordt vaak een antibioticakuur voor gegeven, maar dat heeft in veel gevallen alleen een onderdrukking tot gevolg en de ontsteking komt weer opzetten. Honden met hangoren die vaak zwemmen of in het water spelen, krijgen ook nogal eens last van een oorontsteking. Er komt vocht in het oor en omdat de gehoorgang afgesloten wordt door het veelal flink behaarde oor, gaat het broeien en vormt zo een goede voedingsbodem voor ziektekiemen die een ontsteking kunnen veroorzaken. Om dit te voorkomen is het raadzaam om voor het zwemmen een pluk vette watten in beide oren te doen, zodat er geen water in de oren komt.

Een ontsteking van de oorschelp is heel goed zelf te behandelen met homeopathie, maar als er veel pus uit gaat komen en de gehoorgang gaat opzetten, dan is het beter om een deskundige in te schakelen. Een oor is dagelijks heel goed (voorzichtig) schoon te maken met een wattenstaafje. Ga niet dieper in het oor dan je kunt kijken, dan kan er niets gebeuren. Is het oor te pijnlijk voor aanraken, blijf er dan vanaf en roep professionele hulp in.


PARVO

Het Parvo-virus is tegenwoordig een geducht virus en vooral als pups ermee besmet raken. Parvo steekt altijd de kop op in de periode tussen najaar en voorjaar. De symptomen van Parvo zijn diarree en braken en het dier kan koorts hebben. Koorts is immers een reactie van het lichaam om een infectieziekte te lijf te gaan, want door de hoge lichaamstemperatuur heeft menig virus geen goede overlevingskans. Vandaar dat je in de homeopathie geen koorts onderdrukt maar juist stimuleert om op die manier de infectie te overwinnen. Niet alleen Parvo, maar elke infectieziekte kan funest zijn voor jonge dieren, wanneer hun afweer minder krachtig is. Zoals reeds in twee rubrieken te lezen was over vaccinaties, zal het duidelijk zijn dat het enten tegen Parvo juist Parvo kan doen ontstaan.

Het ironische is dat Parvo is ontstaan door vaccins. Deze ziekte bestond voor 1970 namelijk niet eens en wetenschappers hebben verteld dat het virus is gecreëerd door fabrikanten, omdat zij het hondenziekte vaccin gekweekt hadden op een voedingsbodem van kattennieren die geïnfecteerd waren met Feline enteritis (darminfectie die bij katten voorkomt). Dit gekweekte vaccin is toen ingespoten bij honden over de gehele wereld en er ontstond een Parvo-epidemie, precies tegelijk met de vaccinmultinationals en hun distributiebeleid. Gelukkig heeft de homeopathie een aantal geweldige middelen in het assortiment om het Parvo-virus weer snel uit het geïnfecteerde lichaam te doen verwijderen. Praktijkervaringen hebben inmiddels laten zien dat deze infectieziekte net zo snel verdwijnt als dat het gekomen was. Uiteraard is bij jonge dieren voorzichtigheid geboden.



PROSTATITIS

Een prostatitis is een acute ontsteking van de prostaat (voorstanderklier) en wordt nogal eens verward met een achterhandverlamming, zoals dat vooral bij Teckels voor kan komen. Dat is natuurlijk nog niet zo gek, want volgens diverse beschrijvingen van mannen met deze aandoening, is het dan net of er een brandende bol tussen de dijbenen is gepland, waarbij elke stap zeer pijnlijk is. Vandaar dat ook een dier niet graag zal willen lopen bij een acute prostaatontsteking. Als het dier al moet lopen, doet hij dat met gespreide en stijf lijkende achterbenen en springen of traplopen is al helemaal een pijnlijke gebeurtenis en dat zal hij hoe dan ook proberen te vermijden. Gevoelige dieren kunnen ineens gaan gillen als ze zich willen uitrekken en dat geluid gaat door merg en been.

Overigens worden prostaat en teelballen soms als hetzelfde gezien of verwisseld. De prostaat bevindt zich ter hoogte van de blaasopening en in de prostaat voegen de afvoerbuis van de urineblaas en de zaadleider zich samen. De prostaat heeft als taak om de urinebuis schoon te houden, voegt vocht toe te voegen aan de spermatozoïden waardoor er sperma ontstaat en voorziet het sperma van voedsel. De prostaat in normale toestand varieert, de grootte van het dier in ogenschouw genomen, van zo groot als een pruimenpit tot een walnoot en bij ontsteking kan deze zo groot als een appel worden. Wanneer de ontstoken prostaat gemasseerd wordt, gilt het dier het meestal uit maar gaandeweg vermindert de pijn en als het dier van de onderzoekstafel springt dan is het dier weer blij en laat zijn vreugde zien door met de staart te kwispelen. Dit bevestigt dan de juiste diagnose van een prostaatontsteking. Een acute prostaatontsteking dient altijd behandeld te worden, want anders ontstaat er een chronische ontsteking die telkens weer opspeelt bij elke verandering van het weer, na in het water te zijn geweest of elke loopse teef die bespeurt wordt. Het dier heeft dan onnodig pijn en de aandoening kan tenslotte overgaan in een vergrote prostaat, waarin zich eventueel later een gezwel kan gaan vormen.




REISZIEKTE

Nog even en vele mensen gaan weer op vakantie of gaan er dagjes op uit met de auto. Voor veel honden is dat een vervelende tijd, want voor een behoorlijk aantal van hen betekent het een verblijf in een hondenpension. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die hun trouwe viervoeters meenemen op reis. Behalve honden zijn er natuurlijk ook katten die mee mogen naar het vakantiehuisje van hun baasje. Deze dieren hebben een heerlijke vakantie.

Wanneer je een hond of kat aanschaft, weet je natuurlijk niet of het dier tegen autorijden, vliegen of een treinreis kan. Als een dier nooit eerder is vervoerd met auto, bus of trein dan is het raadzaam om voor de vakantie alvast een paar tochtjes te maken met het huisdier. Op deze manier kun je er achter komen of het dier last krijgt van reisziekte en op deze manier voor het reizen te zorgen dat het dier hier geen last van hoeft te hebben.



SCHIJNZWANGERSCHAP

Wanneer een teef na loops te zijn geweest niet gedekt is, treedt er na ongeveer 63 dagen een schijnzwangerschap op. De hond denkt dat ze toch pups krijgt of heeft gekregen. Daardoor verandert bij veel teven het gedrag. Ze kunnen wat kribbig worden, ze willen een nest maken, verzamelen poppetjes of speelgoed van de kinderen en dergelijke. Bij de ene hond is er wel melkgift en bij de andere weer niet. Ook poezen kunnen last krijgen van schijnzwangerschap. Er zijn hondenbezitters die loopsheid en schijnzwangerschap van hun hond maar vies en lastig vinden.

Ook krolsheid bij de poes is voor vele mensen een last. In vrij veel gevallen wordt er dan ook snel overgegaan tot castratie van het dier, zodat men maar overal van af is (castratie is het operatief verwijderen van de inwendige geslachtsorganen en sterilisatie is het afbinden van de eileiders of zaadleiders). De consequenties van dit operatief ingrijpen zijn veelal bezwaarlijker dan de loopsheid of de krolsheid. Net als bij de mens, komt de gecastreerde teef of poes door deze ingreep in de 'overgang' terecht.

De hormoonhuishouding raakt van slag, waardoor er huid- en vachtproblemen, zwaarlijvigheid en eventuele gedragsveranderingen kunnen ontstaan. Bij de hond bestaat er een kans dat de teef voor de rest van haar leven last krijgt van urine-incontinentie. Hondenrassen waarbij dit probleem vaak voorkomt zijn onder andere de Boxer, Dobermann en Jack Russel Terrier. Helaas wordt men hier niet altijd op gewezen door de dierenarts. De keuze zal niet moeilijk zijn: twee keer per jaar een paar weken loops of het hele jaar dekens nat!





SPONDYLOSE

Spondylose is een aandoening van de rug- en/of nekwervels. Heel langzaam aan treedt er een verstijving op in het gebied van de aangedane tussenwervelschijven. De verstijving ontstaat doordat er zich een soort haakjes vormen en de wervels als het ware met elkaar verbinden en hierdoor kan het dier zich niet meer goed bewegen en soms helemaal niet meer bewegen. Bovendien veroorzaakt deze kwaal flink wat pijn. Op een röntgenfoto lijkt de wervelkolom net op een bamboehengel. Zowel honden als katten kunnen spondylose krijgen.

Heel vervelend bij deze aandoening is, dat de zenuwen die door de wervelkolom lopen bekneld kunnen raken. Hierdoor kunnen er verlammingsverschijnselen optreden aan bijvoorbeeld de achterpoten of het dier kan de plas niet meer ophouden. Heeft het dier spondylose in de rug dan heeft hij veel pijn, gaat nergens meer tegenop staan en blijft het liefste in zijn mandje liggen. Soms is er een hoge rug te zien. De bilspieren worden slapper, hij zakt door zijn poten of kan de achterpoten niet meer meekrijgen en hierdoor slepen de nagels over de vloer.

Spondylose kan ook in de nekwervels voorkomen en dat zien we nogal eens bij honden die pakwerk doen in de africhting. De hond houdt zijn kop wat naar voren en bij correctie aan de lijn, bij het inbijten in de mouw of bij een verkeerde beweging jankt de hond. Stop onmiddellijk met pakwerk en doe de hond een tuig om, zodat er niet meer aan de nek getrokken wordt en hou het dier rustig.





OVERMATIGE TALGAFSCHEIDING

Sommige dieren hebben nog wel eens te kampen met een vervelende aandoening, waarbij er teveel huidsmeer of talg wordt geproduceerd, terwijl dat dus helemaal niet nodig is. Dit noemen we een overmatige talgafscheiding of seborroe en komt bij zowel katten als honden voor. Bij de honden zijn het onder andere vaak Spaniëls die last krijgen van deze aandoening. De huid wordt eerst vet en gaat jeuken. Wordt er dan niets aan gedaan, dan gaat de huid door het vele bijten en krabben verdikken en wordt grijs. Dit wordt dan 'olifantshuid' genoemd. Bovendien komt er een zeer penetrante geur vrij, die veel weg heeft van een zweetvoetenlucht, met het gevolg dat het hele huis er naar gaat ruiken. In dit stadium is er vaak niet veel meer aan te doen.

Bij katten zien we regelmatig een andere variant van een overmatige talgafscheiding optreden. Een zogenaamd 'vetstaartje' ontstaat doordat er teveel talg wordt gevormd aan de bovenkant van de aanzet van de staart. Het komt bij jonge dieren voor.





TANDVLEESONTSTEKING

Er zijn nogal eens wat huisdieren die te kampen krijgen met tandvleesproblemen, waarvan een ontstoken tandvlees wel het meest voorkomt. Vooral de kat is nogal eens slachtoffer van ontstoken tandvlees. Als deze aandoening niet goed behandeld wordt, dan kan dat grote problemen veroorzaken voor het dier. Het gebit kan los gaan zitten en er zelfs uit vallen of eruit getrokken moeten worden, er kunnen zich pijnlijke abcessen vormen en er kan zelfs nierontsteking ontstaan. Dat is mogelijk omdat de bacteriën zich vanuit het tandvlees of kaakgebied kunnen verslepen via de bloedbaan naar de nieren en daar de nier infecteren.

Een tandvleesontsteking is te herkennen aan een vuurrode en soms roodblauwe rand op de plek waar het tandvlees tegen de tanden of kiezen aanligt. Een grote boosdoener hiervan is tandsteenvorming. Dit duwt het tandvlees ietsje opzij en dan ontstaat er een ruimte waar voedselresten en bacteriën in gaan zitten. Een andere mogelijkheid is dat er een visgraatje of een botsplintertje in het tandvlees gestoken heeft, waardoor er een wondje ontstaat en deze op zijn beurt wordt geïnfecteerd.

In de reguliere diergeneeskunde wordt een tandvleesontsteking meestal behandeld met antibiotica. In bepaalde gevallen geneest de ontsteking maar heel vaak zien we dat het probleem alleen maar onderdrukt wordt en dan later weer de kop op steekt. Zo kan een dier vrij veel antibiotica binnenkrijgen zonder dat de kwaal geneest maar met het gevolg dat de darmflora flink wordt aangetast. Behalve een tandvleesontsteking krijgt een dier dan ook nog eens een maagdarmaandoening en is dan nog zieker geworden. Dat moet natuurlijk altijd voorkomen worden.





TEKEN

De teek, welke honden- of kattenbezitter kent dit beestje niet. Het is een lastig insect, die wellicht familie zou kunnen zijn van Dracula, getuigende zijn bijtgrage en bloedzuigende bezigheden. Het is een spinachtig diertje die gluiperig in bosjes, in bomen of op het gras zit te wachten tot er een dier of mens langskomt, waar zij zich op laat vallen en zich vervolgens in de huid vastbijt. Hierbij boort het diertje de kop linksom in de huid en begint naar hartelust bloed te zuigen.

Het vervelende van teken is, dat ze soms een ziekte met hele nare gevolgen kunnen overbrengen, zoals de ziekte van Lyme, en ze kunnen de huid dermate irriteren dat hond, kat of paard last krijgen van huidaandoeningen. Kam het huisdier of paard goed na verblijf in de natuur en kijk de dieren goed na of ze teken op zich hebben. Teken dienen gelijk verwijderd te worden en ga dan als volgt te werk. Pak de teek beet met een tekentang, pincet of de vingers en draai hem 180 graden naar rechts en trek hem er dan uit. Kijk goed of de kop en de pootjes er nog aan zitten, want anders begint hij weer opnieuw met bloedzuigen.

Verdoof een teek van tevoren nooit met alcohol of iets dergelijks, want dan stort hij zijn maaginhoud in de bijtwond die hij heeft veroorzaakt en juist dan kan het dier een infectie oplopen. Om teken te weren, kun je gebruik maken van etherische olie die je verdunt met een basisolie, zoals tarwekiemolie, zoete amandelolie of St-Janskruidolie en daarmee de vacht van hond, kat of paard inwrijft. De etherische olie altijd verdund en alleen uitwendig gebruiken. Er zijn ook vlooien/tekenbanden, druppels en poeders op basis van deze etherische oliën verkrijgbaar.




UIT DE BEK RUIKEN

Menig honden- en kattenbezitter zal het met me eens zijn, dat onze viervoeters nu niet bepaald altijd een frisse adem hebben en niet alleen wanneer de hond pens heeft gegeten. De meest voorkomende oorzaken van een slechte adem zijn tandsteen en tandvleesontsteking. Het oudere dier heeft nogal eens te kampen met pijnlijke tanden en kiezen als tandsteen wordt afgezet en tegen het tandvlees groeit en dit opzij duwt. Hierdoor ontstaan een soort zakjes (ook wel pockets genoemd) waarin bacteriën zich gaan nestelen, pus vormen rond de tandhals en dit geheel verspreidt een akelige geur. Tandsteen is tandplaque dat verkalkt is en het beste is om te zorgen dat dit proces zich niet kan gaan ontwikkelen. Daarom is het altijd goed om de hond zijn gebit te laten reinigen met harde hondenkoekjes of rawhide (buffelhuid) botten, om de 8 dagen met citroensap inwrijft of met een krijtpapje poetst. Tegenwoordig zijn er ook gaasjes in de handel om het gebit te reinigen (Dog-a-dent).





VLOOIEN

Wanneer de dagen weer gaan lengen en de aarde goed verwarmt wordt, betekent dat voor veel insecten een geboorte. Zo ook voor de vlooien en het zal niet lang meer duren, voordat er weer een ware explosie zal plaatsvinden van deze kleine bloedzuigertjes. Toch hebben niet alle honden en katten last van vlooien. Bij deze dieren is de pH-waarde van de huid namelijk van dien aard, dat vlooien daar niet willen leven.

Vlooienbeten kunnen veel narigheid bij huisdieren veroorzaken. Door de ontstane jeuk na een beet wordt de huid tot bloedens toe stukgebeten of -gekrabd met alle gevolgen van dien. Bovendien is de vlo in veel gevallen de gastheer van de lintworm en kan hond of kat hierdoor mee besmet worden als ze een besmette vlo stukbijten. Om al deze narigheid buiten de deur te houden, is het noodzakelijk dat het huisdier vrij van vlooien dient te zijn.



OVER VACCINEREN

Er zijn een aantal zaken in het leven, waarbij je beslissingen moet nemen. Beslissingen die jezelf aangaan, maar ook nemen wij beslissingen voor onze huisdieren.. Toch kunnen we door onwetendheid wel eens een verkeerde beslissing voor ons huisdier nemen en dat is ons dan niet aan te rekenen, want we wisten het niet. Anders is het wanneer je het wel weet en je doet toch het verkeerde. Dat is dan je eigen verantwoording waar je mee verder moet leven en je huisdier met de gevolgen. Wellicht kan ik u nu de nodige informatie verstrekken, zodat u vanaf vandaag in ieder geval geen onwetendheid meer hebt omtrent de gevolgen van inentingen bij dieren.

Aangezien ik al zelf enige tijd geleden tot de conclusie kwam dat vaccinaties over het algemeen meer schade dan goeds aanrichten, ben ik me hier meer in gaan verdiepen. Zodoende kwam ik terecht bij de Canine Health Concern (CHC) in Derbyshire, Engeland. Deze vereniging is opgericht naar aanleiding van de vele neveneffecten en regelmatige voorkomende sterfgevallen ten gevolge van inentingen. Veel dierenartsen zijn vaak onwetend over de bijwerkingen c.q. gevolgen van vaccineren. Dit heeft voornamelijk te maken met de slechte, zo niet onvolledige voorlichting en openheid van de fabrikanten van de vaccins. Er zijn natuurlijk ook dierenartsen die bij hoog en laag volhouden dat inenten volkomen veilig is en dat dieren niet ziek kunnen worden van een vaccinatie. In dat geval moeten ze maar eens aankloppen bij de fabrikant en de bij de vaccins behorende documenten bestuderen. Gelukkig zijn er in het buitenland dierenartsen die, na zelf onderzoek in hun praktijk te hebben gedaan, tot de conclusie kwamen dat pups en kittens pas met 4 maanden gespreid ingeënt dienen te worden, omdat hun immuunsysteem dan voldoend ontwikkeld is. Eventueel met een jaar oud nog eens laten enten en dan zeker de eerste 10 jaar niet meer, omdat ze die jaren voldoende immuniteit hebben opgebouwd en een jaarlijkse herhaling het dier meer schade aanricht dan goeds.

Vaccins worden in het lichaam gespoten; subcutaan (onder de huid) of intramusculair (in een spier). Deze vaccins bestaan normaliter uit diverse virussen alsmede andere stoffen. Uitzonderingen hierop zijn rabiës, corona en bordetella vaccins. Het inspuiten van diverse virussen in één keer in het lichaam, komt niet overeen met hoe het in de natuur gebeurt. In werkelijkheid ontstaan deze ziekten nooit in één keer, nooit! Wanneer deze virussen in het lichaam worden gespoten, vinden ze hun weg door de smalle bloedvaatjes, dan via de grotere bloedvaten en worden gefilterd in de lymfknopen. Dit klinkt goed, behalve dat normaal gesproken deze virussen het eerst binnenkomen in de mond en neus, waardoor het humorale immuunsysteem geactiveerd wordt. Wanneer dit voornaamste defensiemechanisme van het humorale immuunsysteem wordt overgeslagen, ben je afhankelijk van alleen het cellulaire immuunsysteem; dit is het gedeelte dat antilichamen produceert. Het produceren van antilichamen is mooi, maar wanneer aan de natuurlijke weg wordt voorbijgegaan, zorgt dit voor een extra druk van het systeem. Er zijn twee vormen vaccins verkrijgbaar: (gemodificeerd-levend) verzwakt (MLV) en dood vaccin (zoals rabiës). De MLV 's zijn virussen die eens levend waren en op een chemische manier zijn verzwakt, zodat ze toch nog als zodanig worden herkend door het lichaam, maar theoretisch niet in staat zijn om een ziekte volledig te doen ontstaan.

Het is typisch, dat de chemie voor het afzwakken van virussen formaline of formaldehyde gebruikt, een bekende kankerverwekker. Soms ontsnappen er wel virussen aan dit verzwakken en kunnen toch een ziekte veroorzaken. De ingrediënten in vaccins staan bij de algehele geneeskunde bekend als kankerverwekkend inclusief een stof die thymeral genoemd wordt, een kwikderivaat en aluminium. Het zijn voornamelijk de levende virussen in een enting, die de meeste schade aanrichten. Het is de bedoeling van een levend of verzwakt virus, dat deze zich gaat vermenigvuldigen in het lichaam van de gastheer, om zo een betere afweerreactie te creëren tegen de ziekte. Volkomen onschuldig, zegt men. Behalve dan dat er vaak auto-immuunziekten door kunnen ontstaan. Er is in Engeland een grootschalig onderzoek geweest naar de gevolgen van vaccineren en waar onder andere de volgende ziekten bij honden binnen 3 maanden na inenting optraden: hepatitis (63,3%), Para-influenza (50%), Parvo (68,2%), Hondenziekte (55,6%), Leptospirose (100%). Bovendien werden er diverse auto-immuunziekten geconstateerd bij de jaarlijks gevaccineerde honden.

Omhoog